Bankgeheim

Zwitserland had een ijzeren reputatie van degelijkheid. Tot die ontoereikend bleek te zijn om de wassende stroom geruchten het hoofd te bieden dat Zwitserse banken nog over een gigantisch kapitaal beschikken aan 'slapende rekeningen' van Joodse slachtoffers van de holocaust. Bovendien zouden ze grof geld hebben verdiend bij het omsmelten van door de nazi's geroofd goud van de Joden.

Zwitserland houdt vol deze kwestie grondig te hebben onderzocht, een regeling te hebben getroffen voor de 'slapende rekingen', ontkent het overige, en vindt dat de buitenwereld de Zwitsers op hun woord moet geloven. Mensen die het anders willen, krijgen te horen dat ze 'gechanteerd' worden door Joodse organisaties die met Zwitsers geld een fonds voor holocaust-slachtoffers in het leven willen roepen. Aldus, nota bene, minister Delamuraz, de vorige Zwitserse premier.

Misschien is het waar dat de aantijgingen overtrokken zijn. Dat neemt niet weg dat zo'n opstelling wel de slechtste manier is zich de geruchten van het lijf te houden. We zien ook dat de stemming in de Verenigde Staten grimmiger wordt. Sommige Joodse organisaties daar roepen op tot een boycot en de stad New York dreigt zelfs zijn banktegoeden bij de Zwitsers op te zeggen. Reden voor de Zwitserse banken langzaam overstag te gaan en nu plotseling wel opening van zaken te geven.

Maar het zou wel zo elegant zijn wanneer niet alleen de banken, maar ook de Zwitserse overheid deze gelegenheid zou aangrijpen haar terughoudendheid over de rol van het land in de oorlog te overwinnen.

Niet alleen om de reputatie van het land in het buitenland te herstellen. Wat dat betreft hebben de honderdvijftig Zwitserse intellectuelen gelijk. In een dezer dagen gepresenteerd manifest zeiden ze: hoogste tijd om de Zwitserse geschiedenis ten tijde van de nazi's 'open en eerlijk' tegemoet te treden. Dat zou bevrijdend werken.