SCHELTEMA

Nieuw is het natuurlijk niet. Al vroeg in zijn voetbalcarrière onderhandelde Johan Cruijff over de prijs voor een interview. Wilde een krant niet betalen, dan kon je op den duur ook nog wel langskomen in Vinkeveen, maar dan moest je beloven het interview niet opvallend aan te kondigen. Wie meer kranten wilde verkopen met zijn naam moest maar over de brug komen. Daar viel wel wat tegen in te brengen (wij onderhouden wekelijks uw naambekendheid en onze maandagse voetbalverslagen doen uw marktwaarde stijgen), maar aan die discussie hield je zelden een vraaggesprek over.

Het heeft nog vrij lang geduurd, maar inmiddels hebben ook de profvoetballers het belang van de tweede geldstroom ontdekt. Een bureau dat zich om onduidelijke redenen Sportpromotion noemt, onderhandelt met de commerciële zenders om de bedragen vast te stellen waarvoor voetballers willen komen opdraven voor praatprogramma's, spelletjes en shows. Het 'die gelijkmaker, kun je nog eens beschrijven hoe dat precies ging?' voor de deur van de kleedkamer blijft vooralsnog gratis. Ook de vakbond van voetballers blijkt bezig met een soortgelijk initiatief.

Deze stap moet natuurlijk ten zeerste toegejuicht worden. Een effectiever optreden is niet denkbaar tegen het vele dagen na dato nog aanhoudend slap gezwets over een afgelaste wedstrijd. Tv-zenders zullen kieskeuriger moeten worden in hun uitnodigingenbeleid. En nadat de KNVB met 'iets nieuws' het voetbal al zwaar beschadigd heeft, geven nu de spelers 'm ook maar eens van jetje. Dan maar geen geklep meer, geen paneltjes en geen mysteriegasten; als daar de mensen op den duur niet van naar de stadions komen, dan weten zij het ook niet meer.

Voor de journalistiek is zoiets niet acceptabel, maar hebben we het over journalistiek? Dat er in dat laatste soort van gevallen bij de tv soms een vergoeding met twee nullen wordt betaald is niet zo gek. Het is geen onverdeeld genoegen om met het openbaar vervoer naar Hilversum te moeten voor drie minuten toelichting. En bovendien, zo houd je je gasten aardig genoeg gestemd om nog eens terug te keren. Maar dat gaat in redelijkheid en in vrijheid. Alleen een fles wijn? Even goede vrinden.

Voor meer showachtig tv-werk lijkt me een redelijke vergoeding voor een voetballer, in de buurt van die voor een zangeresje of komiek, zeer wel op z'n plaats. Trouwens, uit dezelfde overwegingen als zojuist genoemd, wordt die natuurlijk al lang betaald. U dacht toch niet dat de broertjes De Boer gratis zuchtend en steunend over de zware tol van de roem en driemaal onderbroken door 'de boodschappen' nauwelijks zijn weg te meppen van het scherm?

Alleen, vaste tarieven, dat is iets anders. Daar profiteert een handvol spelers van en de rest zien wij nooit weerom. Tenzij ze hun tv-optreden verdienen, door op het veld bij een 3-0 voorsprong de bal elegant in eigen doel te gooien, bijvoorbeeld, hun broek te laten zakken, wereldkampioen gele en rode kaarten te worden (de Kraay jr.-methode) of een tegenstander met twee vingers in de ogen te priemen.

Het tweede geldstromenland weet wat. En dan hebben we het er niet eens over gehad wat de verloofde van een voetballer eigenlijk gaat kosten.