Foto van de week

Natuurlijk bezit zij miljoenen. Dat is haar recht. En haar enige plicht is ze te verkwanselen. Wat een eervol lot viel mij ten deel, toen het mijn vermogen was dat zij verbraste. Hoe groter het verschil tussen de inspanningen die ik mij getroostte om het te verdienen en het gemak waarmee zij het weer uitgaf, des te groter het genot. Die oorbellen? Een jaarsalaris. De gouden armband? Zes maal het bedrag dat ik mijn vorige vrouw aan alimentatie betaalde. Van de prijs van het appartement had ik stil kunnen leven tot mijn dood. Maar zij wilde het hebben! Niet om het hele jaar in te wonen, nee, om naar toe te kunnen gaan als haar huid zon nodig had. Had ik kunnen weigeren?

Het is voor het eerst dat ik deze foto zie. De fotograaf was een bekende van haar, zij stelde ons aan elkaar voor op de dag dat zij die terrastafel had gekocht. Nu ja, zij had 'm uitgezocht en ik heb hem betaald. Ik heb nog gevraagd of hij een foto wilde maken van ons tweeën aan de nieuwe tafel. Maar die is kennelijk niet bewaard gebleven. Op een gegeven moment moest ik weg. Maria del Carmen Rosario Soledad, mijn vrouw, mijn godin, mijn zon, en de fotograaf bleven op het terras. Hij schudde mij de hand, ik streelde haar gezicht, en ging. Toen ik net binnen was hoorde ik haar lach over het terras schateren, en ik was blij, omdat ik begreep dat zij gelukkig was. Ik herinner mij dat, toen ik wegging, van haar blouse alleen het bovenste knoopje openstond.

Zou zij nog wel eens aan mij denken?