Asielzoekers

Apeldoorn en andere gemeenten die weigeren uitgeprocedeerde asielzoekers uit hun (opvang-)woning te zetten, verdienen zeker begrip. Het staat vast dat deze mensen om een aantal redenen niet naar hun land van herkomst willen of kunnen worden teruggestuurd. Verwijdering uit hun huis en intrekking van hun leefgeld betekent in vrijwel alle gevallen een ongewis illegaal bestaan. Begrijpelijk dus dat wethouders hieraan niet willen meewerken.

Daar komt bij dat het in veel gevallen om mensen gaat die al enkele jaren in de gemeente wonen en vaak al behoorlijk zijn ingeburgerd. Leg dan maar eens aan de buurt uit waarom dat aardige gezin plotseling op straat wordt gezet. Bovendien is waar dat gemeenten bezwaarlijk kan worden aangerekend dat deze asielzoekers niet kunnen worden uitgezet. Dat valt onder de verantwoordelijkheid van staatssecretaris Schmitz van justitie.

Ondertussen mag dit begrip niet verhullen dat de weigerachtigheid van de gemeenten een goede opvang van asielzoekers die wèl als vluchteling zijn erkend, blokkeert. Doordat het aan woningen ontbreekt, moeten deze mensen nu noodgedwongen in een asielzoekerscentrum blijven. Een humane houding jegens de één gaat dus ten koste van humaniteit tegenover de ander. Dat geeft al aan dat afwegingen als deze niet op lokaal niveau moeten worden gemaakt. Het eind zou zoek zijn als elke gemeente een eigen vreemdelingenbeleid zou gaan voeren.

Daar houdt het begrip voor de bestuurlijke ongehoorzaamheid van de wethouders dan ook op. Het vreemdelingenbeleid is nationaal beleid, dat in het parlement wordt vastgesteld. Al spreekt het vanzelf dat dit beleid ook uitvoerbaar moet zijn. Maar juist hier wringt de schoen. Staatssecretaris Schmitz doet er daarom verstandig aan eerst aan te geven hoe zij dit knelpunt denkt op te lossen en in afwachting daarvan de 'ongehoorzaamheid' van de gemeenten vooral als noodsignaal op te vatten.