jazz

AMSTERDAM - Vorig jaar zorgde de Mike Stern Band voor een merkwaardige afsluiter van de Jazzmarathon. Merkwaardig, omdat Sterns fusion absoluut niet paste bij de vooruitstrevende programmering van het Groninger festival, maar het publiek er ondanks het nachtelijke tijdstip niet genoeg van kon krijgen.

In de Amsterdamse Melkweg gebeurde maandagavond iets vergelijkbaars. Ondanks de weinig comfortabele omstandigheden - een barstensvolle en benauwde zaal en een modderige geluidsversterking - kon het concert van de Mike Stern Band het publiek nauwelijks lang genoeg duren.

Waarom, dat was mij niet duidelijk. Zo bijzonder was Sterns muziek namelijk niet. Begeleid door uiterst capabele musici - saxofonist Bob Malach, bassist Jeff Andrews en slagwerker Dave Weckl - bracht de gitarist vurige, maar desondanks tamelijk inhoudsloze fusion. Het kitsch-niveau van een Pat Metheny, eerder deze maand in Utrecht, haalde de muziek niet, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Dat er zo'n groot publiek voor de Mike Stern Band is, heeft meer te maken met Sterns achtergrond als gitarist van de groep van wijlen Miles Davis, dan met de vermeende kwaliteit van zijn muziek. Na enige tijd na zijn studie aan de Berklee College of Music ervaring te hebben opgedaan in de popgroep Blood, Sweat & Tears en in de band van de meesterdrummer Billy Cobham, maakte Stern omstreeks 1980 deel uit van de groep waarmee Miles Davis na vijftien jaar afwezigheid zijn come-back maakte. De gitarist bleef drie jaar bij de trompettist, waarna hij zich op diens aandrang op zijn eigen muziek richtte.

Bijzonder is die eigen muziek nooit geweest. Daarvoor bleef Stern in zijn songs te dicht bij rock en blues, zonder de lessen van die stijlen te vertalen naar een eigen jazzopvatting. De essentie van zijn muziek wordt gevormd door snelle, virtuoze loopjes: vlijmscherp, maar volstrekt ongevaarlijk.

Gedurfd was maandag wel de jazzy opstelling met uitgebreide solo's van alle leden - al waren het vooral de gierende, op uiterlijk vertoon berustende solo's van de leider die scoorden. Gewaagd was ook Sterns opvatting om felle nummers af te wisselen met ingetogen excursies. In Groningen ondersteunde de glasheldere akoestiek en voorbeeldige versterking die aanpak. In de Melkweg leidde dat tot muziek die wegzakte in het geroezemoes van het zwetende publiek.