'Mijn Valentijnsman'

Ik vind dat ik de ideale man heb. Hij zet op tijd de Martini koud, zeurt niet als ik weer te laat ben om de kinderen in bed te doen, leest slimme boeken, stofzuigt. Hij stemt helaas op de verkeerde partij (hoewel hij nu na het a-sociaaldemocratisch debat over de ziektewet aan het twijfelen is geslagen) maar kan gelukkig wel de auto repareren. Hij vindt mijn werk interessant en praat niet te veel over het zijne, en, niet onbelangrijk, verdient genoeg om zíjn helft van de hypotheek en van de pizza te betalen. Overigens, Peter heeft ook mindere kanten: zo zapt-ie graag en kookt net als zijn moeder, maar ja, met wat extra zout en peper is het best uit te houden.

Helaas ben ik vorige week niet opgebeld door Harlequin Holland, naar eigen zeggen 's werelds grootste uitgever op het gebied van romantische lectuur. Zij hebben, zo vlak voor Valentijnsdag, een wereldwijde enquête gehouden (waaronder 300 Nederlandse 'schonen', zoals het rapport vermeldt) over de ideale man. Ik lees noch Bouquet, noch Intiem of Baccara, dus blijkbaar kom ik niet voor in hun bestand.

Heel erg jammer. Ik had zo graag mijn Peter bij hen ingevuld. Zoals gezegd, de ideale man, terwijl hij toch volstrekt niet past in hun kant-en-klare aankruis-vragen. Om hem te beschrijven had ik bij ruim de helft van de 14 enquêtevragen het antwoord 'anders' aan moeten kruisen. Want: Peter is geen opwindende 'piloot, atleet, dokter of machtig zakenman', zoals Harlequin vereist voor de ideale man. Nee, hij slijt zijn dagen op een grijs ministerie in het saaie Rijswijk. Ook laat hij na 'juwelen, kleding, parfum of chocolaatjes' cadeau te geven maar gelukkig krijg ik ook geen 'lingerie'.

Daarnaast heb ik mazzel, dat ik kan uitslapen. Want Peter laat na 'me te kussen en te zeggen dat hij van me houdt voordat hij naar zijn werk gaat', wat volgens antwoord 2 het kenmerk is van de ideale Harlequin-man. Ik vind geregeld géén man, maar wel koffie in de thermoskan en twee kranten naast mijn bed.

In zijn vorig leven (vraag 12) was mijn ideale man dan ook geen ridder op het witte paard (antwoord 1), geen cowboy of groot staatsman en gelukkig ook geen sheik (antwoorden 2, 4, 7). Nee, Peter was het liefst bestuursambtenaar geworden in Nederlands-Indië, lekker Tempo Doeloe, maar helaas, hij is te laat geboren en zo moet ik opnieuw 'anders' aankruisen bij Harlequin.

Peter is vijf jaar ouder dan ik, prettig, want hij probeert alvast alles uit, bijvoorbeld hoe het voelt om boven de veertig te komen. Met zo'n ideale man-op-leeftijd onderscheid ik me opvallend van de Hollandse Harlequin-vrouwen, die willen immers dat hij evenoud is als zij. Peter, wijs en ervaren in de romantiek, weet het verschil te verklaren: het zit in de genen. Mijn oma was Poolse, mijn moeder Slezisch, en zo klopt de enquête toch: Oosteuropese vrouwen vallen namelijk op oude mannen.

En anders dan Nederlandse schonen willen Poolse vrouwen géén juwelen, maar boeken, en daar ben ik ook heel blij mee. Als ze maar van Peter komen.