Misleiding over 'volkomen orgasme' past Privé, niet de Groene

Gewend van Privé, maar niet van de Groene Amsterdammer. 'Het volkomen orgasme', staat er deze week bij dat weekblad op de cover, over de foto van een opwindend zoenend stel. Wie wil dat niet, een volkomen orgasme?

Binnenin, als het blad eenmaal is gekocht, komt de lezer bedrogen uit. Op pagina 20 staat er in de kop niet eens het woord 'volkomen', maar wordt er gerept van 'het politiek correcte orgasme' boven een essay van Antoine Verbij. Over de al lang vergeten orgonen-accumulatietheorie van Wilhelm Reich, nu honderd jaar oud.

“Masturbatie geldt als ziekelijk en wordt door Reich alleen getolereerd in gemeenschappen die lange tijd van vrouwen zijn verstoken, zoals van matrozen en soldaten.”

“Ernstig is dat het puritanisme van Reich voortleeft in het werk van een van Reichs sucesvolste leerlingen, Alexander Lowen, die tot op de dag van vandaag in therapieland het nodige gezag geniet”, schrijft Verbij doodsaai. Om aan het eind van zijn lange betoog te concluderen dat niemand meer voor een politiek correct orgasme zijn stoel uitkomt. Dat moet dus anders aangekondigd, anders komen ze de kiosk ook niet in, moet de eindredactie van de Groene Amsterdammer hebben gedacht toen ze in koeienletters 'het volkomen orgasme' op de voorpagina typte.

Veel kritische zin was er ook niet bij de redactie van Vrij Nederland, die drie pagina's lang de omstreden speculant K. Leutscher aan het woord laat. De man, jarenlang in de hoek gezet als speculant en belastingontduiker, zet nu de rechter hem in de Exota-affaire gelijk heeft gegeven alle kwesties rond zijn persoon recht. Er is allemaal niks van waar, zegt de inmiddels doodzieke Leutscher vanuit zijn woning in Alicante. Nooit heeft hij belasting ontdoken, nooit met kraakpanden gespeculeerd, nooit de Vara bewust uitgemolken.

Leutscher legt uit dat de claim bij de Vara een zaak van de lange adem was. Dat hij, als eigenaar van Van Tuyns limonadefabrieken, recht had op een schadevergoeding nadat Marcel van Dam in een uitzending een flesje Exota-limonade had laten ontploffen, wist hij.

Maar hij wachtte jaren voordat hij de claim ook daadwerkelijk indiende. Er werden hem iets te veel socialistische rechters benoemd. “Er zijn momenten in de geschiedenis dat het beter is om even niets te doen en te wachten tot de sfeer en de maatschappelijke tendens ten goede zijn gekeerd. Amsterdam was toen een vrij anarchistische stad. Ik heb gewoon gewacht tot het tij zou keren.”

Over de aankoop van kraakpanden, die hij liet verkrotten totdat een sloopvergunnning werd afgegeven, zegt Leutscher: “Al mijn panden heb ik tien tot vijftien jaar in eigendom. Dat noem ik niet speculeren. Dat is gewoon een pand kopen, verbeteren, opknappen en zorgen dat er huurders in komen.”

HP/De Tijd heeft een special over reizen. Dat doet tegenwoordig iedereen, naar de meest exotische plekken op de wereld. Hoewel: De meeste Nederlanders gingen in 1995 nog stees gewoon naar Frankrijk, naar Spanje en Oostenrijk. Maar de Nederlanders gaan tegenwoordig ook massaal naar Amerika, Indonesië en het Caribisch gebied. “De opbloei van de vakantie is uiteraard in de eerste plaats een welvaartsverschijnsel”, maar ook: “Geniet nu! is het leidende principe van de moderne levensstijl geworden. En die stijl, een houding van openheid en hedonisme, vormt in feite het fundament van het toerisme.”

Al die Nederlanders op vakantie vormen wel een probleem, want ze mogen elkaar eigenlijk niet tegenkomen. Een onderzoek wees uit dat de meeste Nederlanders vinden dat hun vakantieplek niet 'te toeristisch' mag zijn. De reisspecial, waar ook een half in India wonende moeder, ambassadeperikelen met verdwaalde Nederlanders en een Internetreis in worden beschreven, is opgeleukt met columns van beroemde Nederlanders. Nooit meer naar Isparta, schrijft Carolijn Visser. “Zeker, ze hadden ons gewaarschuwd. Naar Turkije. . . twee meisjes.”

Elsevier ziet de tweedeling in de maatschappij groeien. “In vijf jaar steeg het inkomen van de doorsnee algemeen directeur met tientallen procenten, terwijl de productiemedewerker de inflatie niet eens bijbeende. Ondernemingen leggen flexibiliteit (lees: minder arbeidsvoorwaarden) op aan hun personeel. Met name nieuwkomers moeten dat ervaren.”

Maar Elsevier zou Elsevier niet zijn als er geen tips in stonden om meer geld te verdienen. 'Tien tips voor meer', heet het artikel op pagina 86. De eerste tip zal de belangrijkste zijn: 'Ken uzelf'. “Om aantrekkelijk te blijven moet de werknemer zich continu aanpassen aan de wensen van de werkgevers. Alleen wie wendbaar en weerbaar blijft, kan meer salaris voorstellen.”

Op dit moment komt een sterke werknemer er met eigenschappen als “meervoudige inzetbaarheid, persoonlijke betrokkenheid, motivatie, kennis en sociale vaardigheden. Momenteel minder belangrijk: ervaring, fulltime beschikbaarheid en specialismen.”

De overige tips lijken ouderwetser. Bepaal uw marktwaarde aan de hand van advertenties, denk een tijdje niet aan het salaris, pas op voor de gouden kooi, zoek een mentor, leer, wees niet bang, zie in ieder headhuntersbestand te komen, stap op en onderhandel. “Wees vasthoudend, want na de komende onderhandeling krijgt u voorlopig geen nieuwe kans op een hoger salaris.”

Hervormd Nederland heeft een portret van milieuminister De Boer. “Als Nederland massaal om de kern van de milieuproblemen heen blijft draaien, heeft een minister van milieu dan eigenlijk wel zin?”

“Bij alle meters nationale beleidsplannen over het milieu werden de lastige vragen en moeilijke dilemma's steevast uit de weg gegaan: in hoeverre is Nederland bereid materiële consumptie terug te dringen om het milieu te sparen en derde-wereldlanden een kans op ontwikkeling te gunnen? Hoever zullen burger en bedrijfsleven gaan in hun verzet tegen milieuheffingen en financiële prikkels? Accepteert de vakbeweging een mogelijk verlies van arbeidsplaatsen als gevolg van een stringent milieubeleid?”

Nee. “Ieder debat over de vraag wat we met het milieu aanmoeten, is door milieuministers bewust gebruikt als afleidingsmanoeuvre om de aandacht af te houden van belangrijke kwesties als productie- en consumptiebeperking.”