'Ik heb mijn trouwvideo's weggegooid'

AMSTERDAM - Woedend zijn ze. Ze willen 'een officieel excuus' van de gereformeerde predikant L. van Drimmelen, die in Trouw schreef dat het 'ook een zegen kan zijn een tijdlang onderwerp te zijn van oprechte en integere liefde' van een pedofiel.

Zes mannen, de jongste is 22, de oudste 34. Toen ze 9 of 10 jaar waren, zijn ze seksueel misbruikt door de pastoraal werker van recreatiecentrum Het Grote Bos in Doorn. Ze kwamen vaak met hun ouders naar Doorn. Eén was een ventje van zes toen het begon. Bij een ander stopte het pas toen hij 19 was.

Het is die pastoraal werker, de 62-jarige Adriaan B., die ds Van Drimmelen voor ogen had toen hij in de krant een lans brak voor een open discussie over pedofilie in de kerken. De zaak rond pastor B. was Van Drimmelen 'naar de keel gevlogen'. Hij schreef: “Pedofilie wordt vaak kortgesloten met erotiek en seksualiteit. Terwijl iedere pedofiel er weet van heeft dat seksuele omgang, wat het kind betreft, iets is voor later en een andere situatie. Dit besef is onlosmakelijk verbonden met respect voor de jonge vriend van wie je zoveel houdt. Voorzover er lichamelijk contact is, is het al te makkelijk dat per definitie onzorgvuldig te noemen.”

Inmiddels is duidelijk geworden dat de brief van Van Drimmelen totstandkwam in nauw overleg met ds. J. Huttenga uit Zeist, die nauw bevriend is met ex-pastor B. Zo was het cirkeltje rond.

Toen Johan van Setten, slachtoffer van B., zaterdag de gefingeerde coming out van Van Drimmelen las, zei hij tegen zijn vrouw: “Dit komt van Adriaan B. Het zijn zíjn argumenten. Helemaal zijn stijl.”

Een huiskamer in Amsterdam. Met z'n zessen zitten ze rond de tafel. Een paar hebben puntsgewijs opgeschreven wat ze per se willen vertellen. Ze vinden het prima dat in de kerk de discussie over pedofilie eindelijk wordt gevoerd, maar dan wel open en eerlijk. Door de dingen bij de naam te noemen. Niet het verdoezelende taalgebruik van Van Drimmelen - . . . dat kind dat spontaan op je schoot kruipt, tegen je aan komt staan of zijn arm om je heen slaat . . . “Want een pedofiel is niet iemand die je over de bol aait. Hij trekt je af, hij stopt je piemel in zijn mond, hij zit met zijn vinger in je bilnaad. Dát is ons overkomen.”

Ze willen het hebben over Adriaan B., zijn straf en over het gevoel vies te zijn, bevuild. En over hun weerzin tegen een predikant die met hún zaak voor ogen, schreef: “Vergeten wordt dat aangetoond is dat kinderen van een pedofiele relatie nauwelijks of geen schade ondervinden. De meesten hebben onverdeeld goede herinneringen aan de omgang met de grote, volwassen en respectabele vriend.”

“Goede herinneringen?”, zegt één. “Mag ik dit voorlezen? Ik heb het vannacht opgeschreven. Wat ik aan Adriaan B. heb overgehouden? Ik heb angst, ik voel me vies, ik was me vaak, ik werk niet meer, ik wantrouw anderen, voel me onzeker, ik kan me niet concentreren. Dát heb ik aan Adriaan B. overgehouden. Ik heb problemen met mijn vriendin, ik heb soms een onstuimige drang naar seks, maar het is geen liefde, het is niet gewoon vrijen. Dat gaat niet meer. Dat heeft hij mij ontnomen. En dan is daar zo'n Van Drimmelen, deze dominee, die beweert dat een relatie met een pedofiel ook een zegen kan zijn.”

Drie willen anoniem blijven. Johan, Ate en Wieger van Setten hebben er geen moeite mee hun naam te noemen. De broers zijn alle drie slachtoffer van Adriaan B., maar wisten het niet van elkaar. Johan, de oudste, kwam ermee voor de dag. Hij had het geheim dat hij jaren bij zich droeg op papier gezet, schraapte alle restje moed bij elkaar en las dat zijn ouders voor. “Die stonden perplex.” En toen bleek dat zijn broertjes hetzelfde was overkomen tijdens de vakanties en de weekeinden op Het Grote Bos. “Dan stort de hele wereld voor je in.”

Tijdens de rechtszitting, begin november voor de Utrechtse rechtbank, zaten ze alle zes in de zaal, ze moesten op de grond zitten, de publieke tribune zat stampvol. “Er hebben zich daar mensen zitten verbijten. Want nóg waren er bij die niet geloofden wat er was gebeurd. Alles werd er bij de naam genoemd, aftrekken, pijpen. Je zag mensen wit wegtrekken. Een heleboel mensen hebben steeds ontkend dat het was gebeurd. Adriaan B. wist zo slim het vertrouwen te winnen van onze ouders. Hij werd op handen gedragen, op zondag stond hij te preken.”

De Utrechtse rechtbank veroordeelde B. na een eis van vijf jaar tot 2,5 jaar cel. Een onbegrijpelijk lage straf vinden ze alle zes. Kort daarvoor kreeg een sekstoerist, die op Sri Lanka kinderen had misbruikt, bij dezelfde rechtbank vijf jaar.

Johan van Setten durft tot op de dag vandaag de verklaring die hij bij de politie aflegde tegen Adriaan B. niet aan zijn ouders te laten zien. “Ik schaam me ervoor dat het is gebeurd. Ik heb nu een zoontje van zeven en als ik dat kind zie, dat onschuldige ventje, dan begrijp ik er steeds minder van. Zulke kinderen waren wij! Wat moet zo'n man met zulke kinderen? Kun je je eigen geweten zo buiten werking zetten?”

Een ander: “Er waren momenten dat je tegen hem zei: 'Ik wil het niet. Ik wil het niet.' Dan zat hij met zijn hand in je broek. Maar daar reageerde hij niet op. Toen ik klein was, dacht ik dat hij mijn vriend was. Hij gaf geld en paaide me met dingen die me interesseerde. Als hij wist dat ik gek was op auto's zorgde hij dat hij alles over auto's in huis haalde. Hij heefrt me gewoon genomen.”

Bij de meesten kwam hij thuis over de vloer, hij was een huisvriend voor sommigen. De ouders wisten niet wat er gebeurde tijdens de logeerpartijtjes bij Adriaan B. in zijn huisje op het recreatieterrein. En B. zorgde ervoor dat ze niks vertelden. Door ze tegen elkaar uit te spelen. “Die en die doet het ook. Het kan geen kwaad. Ieder kind doet het. En jij bent voor mij heel speciaal. jij bent één van de aparte laatjes.” Die rare term, een apart laatje, ze herkennen het alle zes.

Hij staat op foto's, op video's. Hij hield mooie toespraken tijdens verjaardagen en bruiloften. Was getuige bij huwelijken. “Ik heb mijn trouwvideo's weggegooid. Hij staat overal op. Mijn trouwalbum durf ik niet open te slaan”, zegt er één. “Die man had zo'n overwicht. Hij begon zo klein met je. Hij was er zo bedreven in, hij leerde je denken in patronen die hij had uitgestippeld. Toen wij aangifte deden, heeft de politie een tijdpad uitgezet. Het bleek dat het misbruik zich had voltrokken over een periode van 25 jaar. En voor elk jaar was er wel een slachtoffer.”

“Eigenlijk zegt Van Drimmelen dat mijn schuld is dat ik ben misbruikt. Dat doet me zeer. We kregen een beetje erkenning van de rechtbank. Maar het komt erop neer dat we nu wéér in de verdediging moeten. Kijk, seks met dieren vinden we allemaal pervers, maar seks met kinderen, daar moeten we volgens Van Drimmelen toch nog over kunnen praten. Maar hij wil zich kennelijk niet realiseren dat de slachtoffers zich vies voelen, onzeker zijn. Daar zitten wíj mee.”

Voor de rechtbank toonde Adriaan B. zich geschokt over het seksueel misbruik dat hem werd aangerekend. “Bij seksueel misbruik denk je aan geweld, agressie en intimidatie”, zei hij. “Daar is geen liefde aan te pas gekomen.” Bij de misstappen die hij had begaan, had toch ook diepe genegenheid een rol gespeeld? In het psychiatrisch rapport dat door Justitie over Adriaan B. werd opgesteld stond: “Hij is een man die in ruim dertig jaar veel mensen heeft weten te inspireren en motiveren. Daarnaast heeft hij veel mensen misbruikt. Dat eerste beseft hij beter dan het laatste.” Er blijken er meer te worstelen met dat besef.