Meta Struycken na de haute couture op zoek naar het grote publiek

(A1), het klinkt als een autoweg, maar het is de naam van het nieuwe kledingmerk van Meta Struycken. De letter A en het cijfer 1 garanderen samen optimale kwaliteit. “Het is wat abstract, maar ook heel begrijpelijk en internationaal”, licht de tweeëndertigjarige modeontwerpster toe in haar atelier terwijl ze de balans opmaakt van een korte maar bewogen modecarrière. Met (A1) is Struycken in de modewereld terug van weggeweest. Drie jaar lang had ze haar eigen couture-zaak, Le Salon, in de Amsterdamse Concertgebouwbuurt, met kleren op maat voor jonge vrouwen.

“Le Salon ben ik heel naïef begonnen”, analyseert Meta Struycken. “Ik dacht dat er een groep jonge vrouwen zou zijn die het leuk vinden om iets speciaals op maat te laten maken, maar daar heb ik me echt op verkeken. Jonge vrouwen hebben vaak de tijd niet voor couture met al die doorpassessies. Bovendien zijn er in de confectie voor die leeftijd nog zo veel leuke alternatieven te vinden. De doelgroep voor couture is dus toch de wat oudere vrouwen. Die komen wel af op een leuke show, maar bestellen daarna toch het geijkte mantelpak op maat en niet die speciale jurk die jij voor ze in gedachten had.”

Ondanks die naïeve start had Meta Struycken al snel door dat de opzet van Le Salon niet voldoende aansloot bij het publiek: de modieuze jonge vrouw waardeerde haar kleding wel, maar kon een couturestuk gewoon niet betalen. Daarom ontwikkelde de ontwerpster vanuit Le Salon een goedkopere confectielijn. Maar ze had pech. De financier trok zich terug met als dramatisch gevolg dat ze haar hele Salon-avontuur moest staken.

“Achteraf was het een opluchting omdat die financiële last van me afviel”, zegt Struycken nu nuchter, “maar ook een teleurstelling omdat ik er mijn hele ziel en zaligheid in gestopt had en het eigenlijk steeds beter ging.”

Ze probeerde haar confectielijn alsnog te slijten aan confectiegigant Frans Zantman. Die vond de overlapping met het merk SOAP-studio (van Frits Klarenbeek) te groot, maar bood haar wel een baan aan als ontwerpassistent. Toen, een geluk bij een ongeluk, Klarenbeek na een jaar plotseling opstapte, vroeg Zantman haar een nieuw merk op te zetten. Zo kreeg Struycken onverwacht snel alsnog een kans om zich in de mode te profileren. Al vanaf deze maand ligt haar nieuwe merk (A1) in tientallen winkels in Nederland, België, Duitsland en Zwitserland. Veel verschil met de vroegere couture-stijl is er niet. Haar jurken en broeken zijn nog altijd herkenbaar aan opvallende stofcombinaties en mooie vlakverdelingen. Niet voor niets is Meta de dochter van Peter Struycken. Het enige wat echt anders is geworden is de prijs, haar kleren zijn nu heel betaalbaar.

VROUWVRIENDELIJK

Rouwig om het afscheid van de couturewereld is ze, zeker achteraf gezien, niet. “Het leuke van Le Salon was dat ik tweemaal per jaar een show kon maken waar ik helemaal achter kon staan. Zo'n beeld kun je in de confectie nauwelijks laten zien, want winkels kopen meestal maar plukjes in. Daarnaast moet je commerciëler zijn en rekening houden met een grote doelgroep. Maar uiteindelijk vind ik het nu veel spannender. Ik ontstijg dat enge, kleine coutureclubje en bereik ineens een heel groot publiek.”

“Wat ik bij couture echt een ramp vond is dat persoonlijke contact met klanten. Daardoor kon ik niet meer objectief tegen de collectie aankijken. Je denkt al snel aan de huur die betaald moet worden en bent dan bereid om het ontwerp aan te passen aan de wensen van de klant. De kleren voor (A1) ontwerp ik gewoon. Mensen moeten het nemen zoals het is, want ik vind niet dat elk ontwerp er in maat 44 ook leuk uit moet zien.” Desondanks is Struyckens kledingconcept heel vrouwvriendelijk. “Mijn collectie bestaat altijd uit een mix en match van stoffen en stijlen. Voor mij is dat typisch voor deze tijd. Het mag allemaal wat nonchalanter. De meeste vrouwen die ik ken kleden zich zo. Ze kopen een paar mooie stukken en combineren dat met tweedehands of spullen die ze in de kast hebben. Die mix aan stijlen probeer ik in mijn collectie te stoppen. Het totaal moet eruitzien alsof het in verschillende winkels is aangeschaft en niet als dat voorgekauwde pakje. Met kleren van (A1) kan elke vrouw een hele andere individuele stijl samenstellen.”

Met de nieuwe situatie is Struycken meer dan tevreden: “Het enige wat ik heb moeten afleren is om op de stoffenbeurs op te dure stofjes te vallen. Maar ook daar leer ik van. Met een mooie stof ziet een kledingstuk er snel goed uit, terwijl je het ontwerp bij een minder expressieve stof veel meer moet uitdiepen.”