Smeets

Nu de eerste ronde van de vooraf zo bewierrookte Champions League achter ons ligt en de betrokkenen in Brabant hun wonden likken en geld tellen, komt de mededeling dat de FC Barcelona een deel van zijn spelersloon via een externe bron laat verzorgen niet bepaald als een grote verrassing.

Voetbal is van een simpel, aardig spel verworden tot een keiharde bezigheid. Spelers zijn van normale burgersmans types verworden tot nouveau riches. Voorzitters van vroeger, notabelen van de stad, behangen met een buikhorloge en 's winters getooid met hoed bestaan niet meer. De bazen van nu zijn AEX-deskundigen die zich laten leiden door Audi-rijdende interim-managers, patsers en pin-stripe-jongens-met-gsm-mentaliteit.

Hoewel volgens kenners het nog steeds om het spel gaat, ziet de hedendaagse voetbalwereld eruit als Beursplein 5 of erger. Spelers beleggen beter dan dat ze vrije schoppen nemen, managers hebben de rol van ouders overgenomen voor doorgedraaide en vaak vervelende jonge sterren en het grote publiek krijgt, door heel Europa heen, een eenheidsworst voorgezet die zijn gelijke niet kent.

Clubs moeten miljoenenbudgetten hebben en dus verbaast het me niet dat Barcelona een 'truc' in huis heeft. Als je die meneer Nunez in beeld ziet, weet je toch precies met wat voor een mens je van doen hebt. Iedere week werd er in een krant die ik doorzag een staatje bijgehouden hoeveel de clubs verdienden. Neen, niet in punten, maar de geldsom die de organiserende marketingclub over moest maken.

En we spraken dan in miljoenen, dat was duidelijk. Tonnen telden niet. Feyenoord is door, gered, zoals het heette, omdat er voor de volgende ronde een garantiesom van 4 miljoen klaarstond, plus natuurlijk de premies. Waar hebben we het over?

Het personeel van al deze betaaldvoetbalorganisaties, vroeger noemden we ze spelers, verdient meer dan modaal en dat mag van mij. Ik ben zo liberaal dat ik durf te stellen dat het waanzinnigen zijn die een voetballer acht of twaalf miljoen per jaar betalen, maar dat moeten die waanzinnigen zelf weten. De markt bepaalt wat er gebeurt en al die jonge spelers zien de poort naar de hemel openstaan; zoete geuren van roem en rijkdom komen op ze af, ze hebben 'het gemaakt' en wie doet ze verder wat?

's Avonds brandt de tv. Avondenlang spuugt het blauwe oog het heilige voetbal uit en gezien de kijkcijfers willen de consumenten dat graag zien. Vertier in sport verpakt, wat wil de vermoeide mens eigenlijk meer? Dus? Alles gaat in cirkelvorm. Voetbal, tv, geld, meer voetbal, meer geld, meer tv Meer, meer, meer.

In het Barcelona-geldverhaal staat te lezen dat de keeperstrainer van Barcelona voor vier ton per seizoen op de loonlijst stond. Dat verdient onze premier niet. Nooit zelfs. De trainer van Barcelona verdiende in een jaar waar Bill Clinton zijn hele regeerperiode over moest doen en het dan nog bij lange niet haalde. Grimmig denk ik dan: terecht of niet, het is allemaal waanzin.

Verleden week hoorde ik een verhaal over een speler die bij Vitesse op dood spoor was komen staan. John Veldman of zo. Sparta wilde hem 1 miljoen gaan betalen, maar dat was te weinig. . . vond de speler, voor zo'n bedragje kwam hij niet spelen.

Wie is er nu gek?