Sonny Bono 1935-1998

Van onze correspondent WASHINGTON - Sonny Bono, de popzanger die als mannelijke helft van het duo Sonny and Cher in de jaren '60 grote successen boekte met nummers als 'I got you babe' en 'The beat goes on' is maandag bij het skiën in Californië dodelijk verongelukt.

Net als vorige week Michael Kennedy in Aspen botste de 62-jarige Bono, die sinds drie jaar lid was van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden voor de Republikeinen, frontaal tegen een boom.

Over de oorzaak van het ongeluk, dat gebeurde aan de zuidzijde van Lake Tahoe, een populair ski-oord op de grens van de staten Californië en Nevada, tastte de politie gisteravond nog in het duister. Bono, die met zijn gezin in het gebied op vakantie was, was een ervaren skiër en kende het terrein op zijn duimpje. Bij een zoekactie, nadat zijn vrouw Mary hem als vermist had aangemeld, trof de politie hem dood aan op een van de hellingen.

Met hun wat snerpende stem en het in de popmuziek opmerkelijke gebruik van de fagot als begeleidingsinstrument wisten Sonny and Cher zich in augustus 1965 in de top van de platenverkoop te werken met hits als 'I got you babe' en 'The beat goes on', ondanks concurrentie van de Beatles met hun single 'Help' en de Rolling Sones met hun 'Satisfaction'. Begin jaren '70 had het echtpaar succes met een show op de Amerikaanse televisie. Daarin trad ook hun dochterje Chastity op die tegenwoordig vooral bekendheid geniet als actievoerster voor gelijkberechtiging van homo's en lesbiennes. Met de echtscheiding van het tweetal in 1977 kwam wat Sonny Bono betreft een einde aan zijn showbizz loopbaan.

Terwijl Cher ondermeer doorging als actrice, wat haar in 1987 een Oscar bezorgde voor haar rol in 'Moonstruck', opende Sonny en aantal restaurants in het luxe woenstijnoord Palm Springs, dat vooral hoogbejaarde beroemdheden als bewoners heeft, zoals bijvoorbeeld de oud-entertainer en zanger Bob Hope. Eind jaren '80 liep het ambtelijke apparaat de restaurateur voor de voeten bij het uitvoeren van enkele uitbreidingsplannen en uit frustratie stelde hij zich kandidaat voor het burgemeesterschap van Palm Springs. Bono won. Ondanks pogingen om hem af te zetten bleef hij tot 1992 in functie.

Dat jaar meende hij genoeg in zijn mars te hebben om te proberen Republikeins kandidaat te worden voor een vacante senaatszetel in californië. Hij moest met grote afstand twee partijgenoten voor zich laten en werd het middelpunt van spot en hoon. Dat weerhield hem er niet van om zich twee jaar later weer aan te melden voor een post in Washington, nu voor een zetel in het Huis van Afgevaardigden. Hij eindigde als de beste van zes republikeinen en versloeg zijn democratische rivaal overtuigend.

Bono was populair bij collega's en achterban. Een tijd lang gold hij na Huisvoorzitter Newt Gingrich als de meest gevraagde politicus om partijbijeenkomsten op te luisteren. Gingrich zei 'een zeer, zeer dierbare vriend' te hebben verloren.

In het Congres stond de wat slungelachtige Bono bekend als een typisch zuidelijk californisch politicus: conservatief, grillig en populistisch, maar met een toenemende invloed. Als men hem vroeg naar zijn opvattingen over illegale immigrantren antwoordde hij: “Ze zijn gewoon illegaal.” En tijdens een debatje over een milieumaatregel ter bescherming van een bedreigde ratsoort in zijn district vond hij dat de kosten voor zijn kiezers zwaarder wogen. “Een rat is maar een rat.” Bij de discussie over het toestaan van het homohuwelijk trok hij de aandacht door zich voor zijn stem tegen te verontschuldigen bij zijn drie openlijke homoseksuele collega's en zijn dochter met de woorden: “Ik ben er nog niet aan toe.”