De havendokter: Een zieke zeeman is geen zeeman

'De varende dokter', 22.28-23.03 uur, Ned. 1.

In drie afleveringen wordt de varende dokter Wim den Hoed tijdens zijn afwisselende werk en in zijn vrije tijd gevolgd. Den Hoed komt uit een echte artsenfamilie. Zijn vader en moeder waren beiden radioloog. Zijn vader een hele bekende, er is zelfs een kliniek naar hem genoemd. Dit heeft de patiënten van Wim den Hoed in het verleden weleens problemen opgeleverd. Wannneer de zieke zeemannen de taxichauffeur vertelden dat ze naar dokter Den Hoed moesten, bracht deze hen regelmatig naar de gelijknamige kankerkliniek. Inmiddels is het probleem de wereld uit. Wim den Hoed: “In de taxiwereld ben ik inmiddels bekender dan mijn vader. In de medische wereld niet.”

De eerste aflevering van 'De varende dokter' is rond Kerst opgenomen. Een bijzondere tijd voor Den Hoed, hij ontvangt dan veel patiënten met onzinnige klachten. De zeemannen fingeren allerlei afschuwelijke pijnen, in de hoop met een doktersverklaring voor de feestdagen huiswaarts te kunnen. Maar er zijn ook serieuze klachten. Zo zien we een Pool met een pijnlijk gezwollen knie. Bij een eerder consult raadde Den Hoed hem absolute rust aan. Maar de kapitein van de Pool zette hem toch aan het werk, waardoor de knie niet kon genezen. Nu geeft Den Hoed hem een verklaring mee waarin staat dat hij naar huis moet. De man verstaat het eerst niet goed en reageert koeltjes.

Naar aanleiding van het verhaal van de Pool komt dokter Den Hoed bij een vrij nieuw probleem in de havenwereld. Waren er vroeger veertig à vijftig bemanningsleden op een schip, tegenwoordig wordt het werk door tien, vijftien mensen verricht. Dat is net genoeg, maar er moet niemand ziek of gewond raken, want dan loopt het systeem vast. “Een zieke zeeman is geen zeeman”, zegt de havenarts.

Een ander probleem zijn de aan de ketting gelegde schepen, die in de tijd rond Kerst regelmatig op televisie waren te zien. De eigenaar kan zijn schulden niet betalen, en het schip wordt met bemanning en al in de haven vastgehouden. Zoiets duurt soms maanden en dus is de bemanning weleens ziek. Den Hoed bezoekt en behandelt de zieken geheel gratis. “Het heeft geen zin een nota te sturen, die wordt toch niet betaald”, aldus de havenarts. De praktijk heeft een speciaal geldpotje voor deze gevallen. “Want als arts kan ik mensen niet ziek laten zijn.”

In de eerste aflevering bezoekt de havendokter een dergelijk geval. De toestand aan boord is ronduit armoedig. Het is er erg koud, een zieke man heeft zelf een elektrische kookplaat die als verwarming dient in zijn hut staan. “Anders is het hier nog kouder dan buiten”, licht de man toe. De kapitein van het schip heeft pijn in de buurt van zijn lever, maar een bloedonderzoek levert niets op. Toch is hij geen klager, zegt Den Hoed. Dat zijn kapiteins namelijk nooit, weet hij uit ervaring. Den Hoed heeft het in ieder geval wel erg met de bemanning te doen. Ze zitten dicht op elkaar en op een afgelegen plek van de haven. “Drie keer de middle of niks.”

Dokter Wim den Hoed belandde bij toeval in zijn functie als havendokter. Na zijn medicijnenstudie ging de toenmalige arts met pensioen en Den Hoed greep zijn kans op een baan en zo werd hij de varende dokter. Zonder daar zelf ooit van te hebben gehoord. “Niemand kent eigenlijk dat begrip. Maar nu zou ik nooit iets anders meer willen.” Hij vindt het alleen jammer dat hij nooit enig effect van zijn handelingen krijgt te zien. “Soms informeer ik later nog bij de kapitein, maar meestal levert dat niets op.”

Tegen het einde van het programma wordt er nog een blik geworpen in het privé-leven van de varende dokter. Hij zeilt met zijn dochter over de grijze plassen in de omgeving van Rotterdam. Den Hoed houdt heel veel van het water. In zijn geliefde omgeving vertelt hij wat de drijfveer achter zijn werk is: “Ik hou ervan dingen te maken die kapot zijn.”