BRIEVEN

Mediastilte? (2) De uitspraak van prof. dr. W. Wolters in Trouw van 28 januari, waarin hij stelt dat kinderdoding in de media verzwegen moet worden, lijkt op de visie van mijn oma. Bij ons thuis viel deze visie onder de categorie 'kinderdroom'. Een kind dat de ogen sluit temidden van een kamer met mensen waant zich alleen. Met andere woorden als je iets niet ziet dan is het er niet.

Het gaat om kinderen uit gebroken huwelijken of gezinnen met een ander niet verwerkt verdriet. Daar zit de kneep. Hoe kun je verdriet verwerken als je geen verdriet mag hebben? De situatie dat iemand na een groot verlies in de persoonlijke sfeer weer meteen aan het werk gaat is normaal in onze samenleving. Als je maar niet zielig bent en slap; als je maar zielloos bent en stoer!

Groot is mijn verbazing over het advies dat we met ons allen de ogen even moeten sluiten om de professor achter de coulissen z'n werk te laten doen. Onze ogen, oren en ons gevoel dienen juist wijd geopend te worden.

Misschien kan de louter informatieve wijze van berichtgeving aangevuld worden met een communicatieve component; namelijk een oproep aan ouders die met zulke gedachten rondlopen om een vertrouwenspersoon te raadplegen. Amsterdam Tess Jungblut

Mediastilte? (3) Een aantal traumatologen vermoedt dat de berichtgeving rond ouders, die in wanhoop hun kinderen doden om samen met hen te vluchten uit een door hen niet langer te verdragen situatie, anderen, in soortgelijke situaties, ook op dat idee kan brengen of ze in ieder geval het laatste zetje kan geven dat hen over de rand in de afgrond doet tuimelen. Bij een aantal ouders die dit overkwam, zijn krantenknipsels gevonden over kinderdoding. De vraag is echter of die belangstelling niet eerder een gevolg is van hun situatie, dan dat deze bijdraagt aan de oorzaken van hun daad.

Maar er is ook een keerzijde aan die berichtgeving. Overigens even speculatief als het vermoeden van prof. Wolters. Het is namelijk ook mogelijk, dat de berichten juist als vangrail werken voor mensen die in de afgrond dreigen te storten. Het besef, niet de enige te zijn die in schijnbaar uitzichtloze omstandigheden is terecht gekomen, kan een gevoel van (h)erkenning van de zwaarte van het eigen verdriet geven en een stimulans leveren tot het aangaan, het volhouden van het eigen rouwgevecht: dit mag mij niet gebeuren, dit wil ik niet. Alleen, de mensen bij wie de berichtgeving op deze manier heeft gewerkt komen nooit in onderzoeken terecht, want die zijn onbekend. Je zou dus met evenveel recht kunnen beweren, dat het door Wolters beoogde effect van een mediastilte, weleens tegengesteld kan zijn. 't Zand Ide Wolzak

Onbemind Met verbijstering las ik de column 'Geen onbeminde levens' van Selma Schepel in Trouw van 23 januari. Zij beweert dat een vrouw die een kind niet wenst, geen goede moeder voor dat kind zal zijn. Mevrouw Schepel moet toch nog eens om zich heen kijken.

Ik heb in mijn leven talloze vrouwen meegemaakt - onder wie mijn moeder -, die eerst niet zo blij waren met hun zwangerschap omdat zij al kinderen hadden. Maar als het kind er was, waren zij voor hem of haar een even voortreffelijke en blije moeder als voor hun andere kinderen. Het moedergevoel laat een vrouw niet in de steek. En indien wèl, dan is er iets aan de hand. Ik weet ook dat er talloze geaborteerde vrouwen met een levenslang schuldgevoeld rondlopen. Maar deze vrouwen worden in het bewuste stukje niet genoemd. Daardoor is het eenzijdig. Andijk A. de Vries-Visser

Gerda Havertong Velen hebben met mij, gehoord het applaus na afloop, genoten van de voordracht van prof. dr. M. de Winter tijdens de Nationale Onderwijs Tentoonstelling. Jammer dat u niet vermeldde dat mevrouw Gerda Havertong daar een geweldige acteerprestatie leverde. Zij legde op humoristische wijze accent op de wisselwerking tussen leerkracht en leerling. Zij gaf op haar manier het belang aan van de beleving, van de wederzijdse betrokkenheid waarvoor prof. de Winter in zijn lezing pleitte. Bij deze mijn grote waardering voor haar presentatie en prestatie! Nijmegen mevr. G. L. M. Stoffels

Snelheid In uw artikel over alle ongelukken die vrijdag 24 januari op de Nederlandse wegen gebeurden, vermeldt u dat de adviessnelheid 50 op de portalen boven de weg aangegeven stond. Ik zou u er op attent willen maken dat deze borden geen adviessnelheid aangeven, maar een maximum snelheid. En dat de snelheid dus verplicht verlaagd moet worden. Waddinxveen Mw. G. J. A. Stomphorst