Nederlandse chauffeur: de kou was verschrikkelijk

Van een onzer verslaggeefsters AMSTERDAM, TURKU - Bijkomen is er niet bij voor Stefan Duyndam, de enige Nederlandse chauffeur die de ramp met de veerboot Estonioa overleefde. Een verpleegster in het ziekenhuis in het Finse Turku zucht over de overweldigende belangstelling voor haar patiënt. “Er liggen hier nog zeven overlevenden van de ramp, maar Stefan is de enige die nog geen moment rust heeft gehad, omdat ze hem steeds willen spreken.”

Ondanks een gebrek aan rust, is zijn toestand volgens de verpleegster zo goed dat de 23-jarige Duyndam vandaag of morgen alweer naar huis mag.

De Nederlandse chauffeur lag te slapen toen het schip begon te kantelen. “Ik lag op het bovenste bed van een stapelbed. Opeens viel ik op de grond. Toen moet ik even buiten westen zijn geweest. Ik liep vervolgens de gang op met alleen een onderbroek aan. Het was een enorme chaos. Met veel moeite ben ik op het dek beland waar ik een zwemvestje heb aangedaan.”

Tijd om overboord te springen had hij niet, want een golf spoelde Duyndam van het dek. “Ik dacht dat ik verdronk. Hoelang ik onder water ben geweest weet ik niet, maar toen ik boven kwam was ik vlak bij een omgekeerde reddingsboot. Daar ben ik toen op geklommen.” De Estonioa was toen al aan het zinken. “Dat ging heel snel. Binnen een kwartier was zij verdwenen.”

Een half uur was hij alleen op het half kapotte vlot tot een Zweedse man er ook op klom. “Samen hebben we ruim vier uur rondgedreven. Af en toe viel ik in slaap, of raakte ik buiten westen, dat weet ik niet. Die Zweed schopte mij dan wakker. De kou was verschrikkelijk. Door de golven raakte ik zelfs mijn onderbroek kwijt.”

Na zo'n twee uur zag Duyndam opeens een boot van de reddingsbrigade. “Ze waren nog geen tweehonderd meter van ons vandaan, maar door de golven zagen ze ons niet”, vertelt de 23-jarige chauffeur. Een helikopter met zoeklichten vond hen uiteindelijk. “Daarna weet ik niets meer, ik werd wakker in het ziekenhuis.”

Duyndam weet zeker dat de lading in de gezonken veerboot niet goed was vastgesjord. “Ik reed als laatste het schip op, de klep ging achter mij dicht. Daarna voeren we direct weg. De vrachtwagens werden niet vastgezet met kettingen. Ik vroeg nog of dat niet nodig was, maar de bemanning zei dat ik mij niet druk moest maken.” Volgens Duyndam is de lading daardoor gaan schuiven. “Als dat enorme gewicht één kant opschuift, is het snel bekeken.”