'Mauretanië, daar geef je je kerstvakantie toch niet voor op'

“Wat moet je nou in Mauretanië, daar geef je je kerstvakantie toch niet voor op?” Dat was de reactie van sommige klasgenoten van Marja (17) toen ze aankondigde naar Afrika te gaan om mee te helpen bij een project van de hulporganisatie World Vision.

Ja, ze vinden zichzelf wel idealistisch, Marja en de 20 andere middelbare scholieren, die donderdag na twee weken werken weer thuiskwamen. Zo idealistisch, dat ze in maart meedoen aan de 'hongerkuur' die World Vision ieder jaar organiseert. Dat is een actie waarbij de deelnemers een dag lang niks eten. Door zich te laten sponsoren halen ze daarmee geld op voor ontwikkelingsprojekten. Om mee te kunnen naar Mauretanië moesten ze ook aan deze actie meedoen, die dit jaar de trendy naam 'zip your lips' draagt. Saskia (17) is door de reis ontzettend gemotiveerd om haar medeleerlingen op te porren om mee te doen. “Bij mij op school zijn ze niet zo enthousiast, maar ik wil echt overbrengen wat ik daar gezien heb.”

Ze zijn allemaal nog onder de indruk van de twee weken in Afrika. “Als je hoort dat in die kleine huisjes acht of tien mensen wonen, dan schrik je wel even,” zegt Marijke (17). En ze voelden zich soms gewoon opgelaten door de gastvrijheid van de mensen, die zelf bijna niks hadden maar voor hun gasten wel een goede maaltijd klaarmaakten.

“Op de TV laten ze vaak het allerergste zien,” vindt Jorgen (18). Maar als je er bent zie je ook de leuke dingen.” Bijvoorbeeld dat jongeren in hun vrije tijd veel sporten. De 21 scholieren hebben in een arme wijk in de hoofdstad Nouakchott geholpen bij het bouwen van een muur om een sportveld. “Als er geen muur omheen zou komen, zouden rijke mensen er zo een huis neer kunnen zetten,” vertelt Jorgen. “En voor de jongeren in die wijk is het heel belangrijk. Er zijn verschillende voetbalteams die daar tegen elkaar spelen.” Iedere ochtend gingen ze graven. De Mauretaniërs vonden het maar raar dat die blanken dat kwamen doen. “Ik wilde wel met een pikhouweel werken, maar ze vonden dat een meisje zulk werk niet kon doen,” zegt Marijke. Maar uiteindelijk ging de samenwerking erg goed. “En ze vonden het leuk dat we er waren. Zo konden ze echt merken dat we aan ze denken.”