Hartverscheurend

Het is wel vaker gedaan, maar ineens is het hartverscheurend raak: 'La Bamba' op zondagmorgen in 'Villa Achterwerk' bij de VPRO.

Een jaar lang zijn drie meisjes van dertien met de camera gevolgd. Elke week praten ze met elkaar, in de keuken, grote sorbets etend. 'Mijn ouders hebben hooguit één keer per jaar ruzie en daarom denk ik dat mijn ouders niet uit elkaar zullen gaan'. Of: 'Van mijn vader weet ik zeker dat hij niet vreemd zal gaan'. Maar: 'Ja, je ziet 't wel heel vaak op de televisie, bijna elke film gaat iemand vreemd'. Ze knikken ernstig en lepelen door.

'La Bamba' heet reality-soap, en een voordeel van kinderen hebben is dat je ook dat soort programma's nog eens ziet. (Geen kinderen? Rustig kijken). 'La Bamba', 'Loenatik' en 'De mannen van het postkantoor', niet zo toevallig allemaal van de VPRO, wegen ruimschoots op tegen de 'gezellig'-terreur van de zaterdagmorgen als er geen behoorlijke concurrentie is tegen het abjecte geslijm bij kinderen van 'Telekids' bij RTL 4.

En 'La Bamba' is daarvan de top, met en door Annekin, Debbie en Verena. Annekin woont in Friesland. Haar moeder zit in een inrichting vanwege grote huwelijksproblemen. Haar vader woont nu weer tijdelijk thuis, hoewel hij z'n eigen woonwagen op een camping heeft. Hij is stug, kan niet koken en heeft een vriendin. Die vriendin, daar is Annekins woede op gericht, hoewel haar bezwaren tegen haar gesloten vader nogal begrijpelijk zijn. Het is vreselijk om aan te zien hoe het daar in huis nu gaat. Maar aan het slot van aflevering twee, reality en soap ten top, bleek het uit te zijn tussen haar vader en zijn vriendin. Schitterende opluchting en ook bijna niet om aan te ziene triestheid.

Debbie heeft het in Den Haag een stuk makkelijker. Ze is het prototype van het happy go lucky-meisje. Geen problemen eigenlijk; een popconcert, de opening van de bloemenwinkel van haar moeder (een film op zichzelf), en jongens?: 'Je moet wel met een jongen kunnen lachen. En dat, als ze aan je zitten, je dan kan zeggen: joh, rot op'.

De derde, Verena, komt uit Breda en heeft een druk sociaal leven. Maar in de eerste aflevering waagde haar moeder het zelfs naar het kindercarnavalsfeest te komen om elf uur, terwijl het pas om half een zou zijn afgelopen. De blamage voor Verena. En ze zit al op het kerkkoor en wil nu ook nog op mis dienen. (Debbie: 'Wat is dat eigenlijk, mis dienen?' Verena legt uit, dan moet je dus met hosties en... Debbie: 'Hosties? Wat is dat?') Verena's ouders zijn streng, ze heeft zich zo maar gemeld voor mis dienen, terwijl haar ouders al lang niet meer naar de kerk gaan. Zelf zegt ze: 'Nee, ik geloof er niet echt in. Vrienden van mij zitten er op'. Die wereld ontgaat haar ouders, die haar verwijten dat ze op mis dienen wil, waardoor het gezin op zondag niet meer vroeg weg kan gaan voor uitstapjes. Moeder: 'Dus dan kies je liever voor dienen dan voor ons. Ja, want zo is het'.

Het is werkelijk pijnlijk, ontroerend en hartverscheurend wat er allemaal gebeurt in 'La Bamba'. Op deze manier reality en soap vangen, daar kun je als kijker een heel ongemakkelijk gevoel bij krijgen.

Gelukkig kunnen daarna de remmen los bij 'Loenatik', een serie over vijf 'prettig gestoorde' mensen in paviljoen Zonnendael. Vorige keer had 'Bep Brul' een contactadvertentie geplaatst en versleet ze de monteur van het elektriciteitsbedrijf voor haar prins op het witte paard. Afgelopen zondag zou 'de Majoor' zijn moed tonen door een nacht buiten in zijn tent te slapen. Het werd prachtige slapstick, met schitterende teksten (als 'Bep Brul' de tent verlaat nadat zij bijna 'de Majoor' gezoend heeft, spreekt zij doodserieus zo'n afmaker uit die de hele situatie op z'n plaats zet: 'U was een fijn publiek').

Wat ik er nu van gezien heb, voorspelt dat dit zo'n serie is als de grootste kinderseries uit het verleden ('Ja zuster, nee zuster' enz.) die blijft hangen bij kinderen die hem gevolgd hebben. Mede veroorzaakt doordat 'Loenatiek' àf is, voortreffelijke types, uitstekende teksten, logisch drama en een decor waaruit blijkt dat televisie om half elf zondagmorgen en ook nog voor kinderen soms hoogst serieus wordt genomen.

Verder ben ik óók nog gek op 'De mannen van het postkantoor', op zaterdagnamiddag in 'Villa Achterwerk'. Deze mannen zijn wijlen 'De dikke dames', van 'Meppel Wèèèst' en 'Een baard tussen je benen'. Nu net zo, maar dan in een zompige sfeer en met vrolijk makende choreografie bezorgen de dames drie tobberige meneertjes, terwijl de kwaliteit ervan afdruipt.