Meisjes haken meestal snel af

PlayStation en Nintendo 64 worden videoconsoles genoemd. Het zijn apparaten die worden aangesloten op de televisie en waarmee niets anders kan worden gedaan dan spelletjes van die ene fabrikant spelen. Spellen van PlayStation en Nintendo zijn ook niet uitwisselbaar: de PlayStation wordt gevoed met software die op cd-schijven is gezet en de spellen van de Nintendo 64 staan op plastic doosjes met 64-bits pluggen die in de console worden gedrukt.

De spellen laten zich niet meer vergelijken met de computerspellen van weleer. Het draait om avonturen waarin de hoofdpersoon een steeds hoger niveau moet bereiken om uiteindelijk de laatste grote tegenstander te verslaan - een opdracht die soms pas na maanden spelen is uitgevoerd. Zowel de PlayStation als de Nintendo 64 tovert een schitterend driedimensionaal beeld op het televisiescherm en levert er uitstekende geluidseffecten bij.

In het gebruik zijn er niet zoveel verschillen tussen de twee spelcomputers. Beide worden bediend met een handzame controller die binnen de kortste keren geen geheimen meer heeft. Wel zijn de cd's (die overigens niet in een pc kunnen worden gebruikt) van PlayStation kwetsbaarder dan de plastic behuizing die Nintendo gebruikt.

Allebei vinden zij dat zij voor alle leeftijden zijn en allebei noemen zij hun product vooral een familieaangelegenheid. Daar zit 'm dan ook het verschil met de cd-roms voor de personal computer. De pc staat vaak op de zolder of in de werkkamer en met meer dan twee tegelijk kun je er niet achter zitten. De PlayStation en de Nintendo daarentegen bespeelt de hele familie, als we de twee fabrikanten mogen geloven, gezellig in de woonkamer. PlayStation wil dit jaar zelfs een spel op de markt brengen dat door acht spelers tegelijk kan worden gespeeld.

“Als ik al een verschil kan aangeven, dan zeg ik dat PlayStation 'power' is en dat Nintendo 'fun' is”, zegt Joris van Zijl van PlayStation-distributeur Columbia Tristar in passend taalgebruik. Zijn collega H. Troost van Nintendo vindt ook dat de concurrent het meer zoekt in spanning en sensatie en dat zijn eigen product het vooral moet hebben van de originaliteit en creativiteit. Het mogen dan familiespellen zijn, het zijn toch vooral jongens die er achter kruipen. Troost: “Het schijnt dat dat te maken heeft met het feit dat jongens op de knoppen vallen en al doende doorkrijgen hoe het spel gespeeld moet worden. Meisjes zoeken eerder naar de verbanden en naar hoe het precies moet. Dat levert in eerste instantie veel mislukkingen op, waardoor meisjes afhaken.”