Paradijs

Mijlenver van de meute; ja, daar waren we wel aan toe. Delhi is een leuke stad, daar niet van, maar voor wie soms even met rust gelaten wil worden, wonen er 11 999 998 te veel mensen. Een deel van hen beschouwt zich bovendien als VVIP, een alleen in India voorkomende diersoort, die zich in gepantserde auto's en loeiende konvooien door de stad laat scheuren en alles wegdrukt wat maar in zijn richting dreigt te komen.

Onze bestemming waren de Andaman en Nicobaren Eilanden. Nog steeds Indiaas grondgebied, maar dan onder de kust van Birma, een veilige vier uur vliegen van de hoofdstad en haar druktemakerij. Op de Andaman kent het leven het aangename ritme van de golfslag in de Baai van Bengalen: lauw, traag en steeds bereid op zijn schreden terug te keren om het een volgende dag nog eens te proberen. Of de dag, de maand, het jaar erna.

Direct na de landing in Port Blair wisten we dat we goed zaten. De komende negen dagen zouden we voldoende frisse lucht ademen om de vervuiling van Delhi weer aan te kunnen. We zouden zo veel helder water proeven, dat we de bacteriën thuis in de leiding weer zouden slikken. En we zouden zo volmaakt tot rust komen, dat we niet meer konden begrijpen waarom toch het leven in een metropool het slechtste naar boven haalt.

Een van de eerste tochtjes voerde naar de Cellular Jail, een indrukwekkend monument voor de Indiase onafhankelijkheidsstrijd. Het gebouw zag er frisgeverfd uit. Sterker nog, het rook ook frisgeverfd. Opvallend zelfs. Trouwens, wat liepen er veel agenten rond. En waarom was men in het parkje er tegenover zo druk bezig met het optakelen van standbeelden op hun sokkels? Hmm.

Het duurde niet lang voordat we de antwoorden op deze vragen gevonden hadden. K. R. Narayanan, de president van India, was op het idee gekomen een korte vakantie op de Andaman te vieren. Een vakantie waarvan de data geheel binnen het door ons geplande verblijf vielen. Toen wisten we dat het oppassen was geblazen. Waar de president komt, daar komt een ander per definitie niet. Het is een harde wet uit Delhi.

Gelukkig maar dat het gebied meer dan driehonderd eilanden telt. Wij namen de boot naar Havelock, zo'n zeven uur varen van Port Blair. Het eiland is opengesteld voor, maar nog volstrekt onbedorven door het toerisme. Sterker nog, het kent maar een paar logeerplaatsen. Die nu bleken alle bezet. Oeps, was de stroom vakantiegangers dan toch op gang gekomen? Nee, de president zou er pootje komen baden.

Arme Havelockers, arme wij. Het paradijselijke gebied werd vanwege de komst van de hoge gast omgebouwd tot een dependance van het presidentieel paleis in de hoofdstad. De redenering was waarschijnlijk dat een man van dergelijke statuur niets mag missen van wat hem ook in de hoofdstad ten dienste staat. En dus waren er 32 auto's overgebracht, werd elk kuiltje in de wegen gevuld en verscheen welkomstboog na welkomstboog.

Foeilelijk is het woord niet eens, het was stuitend. Op het hagelwitte strand, waar de presidentiële teen in de golfjes zou worden gestoken, waren vlonders gelegd. Vooruit dan, als het daarbij bleef. Maar helaas: op de houten vlonders werd door militairen met man en macht gewerkt aan het uitrollen van rode lopers, ook te midden van het indrukwekkende tropenbos dat aan het strand grenst. Dit is India: rode lopers in de jungle.

Zelf hadden wij toevlucht gevonden in een tentje, ver verwijderd van alle 'pomp and circumstance'. Zo dachten we althans. Bijna aan het einde van een wandeling stuitten we op een groep agenten, die met hun wapenstokken door de tropische struiken baggerden. “Alle buitenlanders moeten van het eiland af, onmiddellijk.” Ons verweer, dat de president pas 48 uur later zou komen, maakte geen enkele indruk.

Verdreven uit het paradijs. Ach, ook in Port Blair was een aardig strand, vlak bij ons hotel. Maar waarom ging het hek plotseling op slot, en wat deden die snuffelhonden daar, met die mannen die nerveus hun prikstokken in het zand staken? Jawel, de president kwam een wandelingetje maken. Maar die zou toch juist die dag op Havelock zijn? “Welnee”, zei een agent, “zo'n oude man. Last van zeeziekte. Bezoek afgelast.”