Uit BRIEVEN van lezers

Orkestmusicus

Welnu: dit komt nooit voor, zelfs niet bij een balletorkest. Mijn maximum is, vlak na de oorlog, 24 keer de Matthüus-Passion. Dit is teveel van het goede, maar blijft gelukkig een zeer hoge uitzondering.

Bij de dagelijkse repetities van een symfonieorkest staat ten minste elke week een nieuw programma op de lessenaar. Ik kan verklaren dat ik 27 jaar lang geboeid ben door het zeer afwisselende en fascinerende beroep van orkestmusicus.

Driebergen drs. Ch. Havelaar

Foto

De foto op de voorpagina van Trouw van 12 januari met kopje 'Mazarine vindt troost' heeft ons gestoord. Ik verwacht dit van een andersoortige krant; alsof er alleen nieuws is wanneer er schandalen te vermelden zijn.

Veenendaal mevr. E.G. Vermeulen

Monument

De berichten over afbrokkelende stenen van het Nationaal Monument op de Dam in Amsterdam raken me zeer; mijn beroepsdeformatie als geoloog is hier ongetwijfeld schuldig aan. Het Nationaal Monument is gemaakt van travertijn, een kalksteensoort met een blazige structuur en soms grote holten. De steen van het monument komt uit de omgeving van Tivoli, een stadje ten oosten van Rome. De lokatie heeft de steen zijn naam gegeven: het Latijnse lapis tiburtinus (= de steen van Tivoli) mondde uit in het Italiaanse travertini.

Deze travertijn wordt in Italië al meer dan 2000 jaar als bouw- en decoratiesteen gebruikt. In Nederland wordt travertijn in het algemeen minder geschikt geacht voor gebruik buitenshuis. De ervaring leerde dat er nogal eens schade optrad, onder meer door bevriezing van water dat zich in de poreuze steen verzamelde. Beeldhouwers kozen voor hun sculpturen meestal ander materiaal, zoals marmer en meer dichte, minder poreuze kalksteensoorten.

Waarom vervaardigde de beeldhouwer John Rüdecker de sculpturen van het verzetsmonument in Amsterdam uit het als kwetsbaar bekend staande travertijn? De ontvankelijkheid voor temperatuurwisselingen en de gevoeligheid van deze steen voor vorst zullen hem ongetwijfeld bekend zijn geweest. Zijn persoonlijke voorkeur voor deze fraaie, roomkleurige steen liet hij niet dwarsbomen. En waarom ook? Artus Quellien had drie eeuwen eerder een even kwetsbare steen (wit marmer) gebruikt voor het timpaan in het stadhuis aan de overzijde van de Dam en deze was, hoewel niet gespaard door de tand des tijds, toch ook nog niet in weer en wind verdwenen?

Uiteindelijk vervalt elke steen, dus hoe lang moet ze meegaan? Tweeduizend, duizend, honderd of vijftig jaar?

Bouwen voor de eeuwigheid? Dan voldoet zelfs het hardste graniet niet. Is het monument versleten, de emotionele betekenis zal nooit verslijten: de namen, het verzet, het verleden is niet uit te wissen.

Uitgeest Wim Dubelaar

Voorbeeld

Paul Witteman is uitgeroepen tot omroepman van het jaar vanwege zijn vakkundigheid en integriteit (Trouw 12 januari). Inderdaad, zijn programma's vormen een 'weldadige oase van beschaving' temidden van het vaak platvloerse tv-voer dat de kijker dagelijks krijgt voorgeschoteld. Oh, hadden alle mannen die integriteit van Paul Witteman, dan zag de wereld er heel anders uit. Daar waar de staat der Nederlanden 'georganiseerd afwezig is' (Jos van der Lans: De onzichtbare samenleving, beschouwingen over publieke moraal, pag. 14 van deze krant) zijn het o.a. journalisten van zijn kaliber die onze beschaving hoog houden. Ik hoop dat Paul ons nog lang tot voorbeeld mag zijn.

Almere Lottie Merkus-van Zwol