Kerknaam

Er loopt wel eens een relatie stuk op onenigheid over het zo intieme, emotionele geven van een naam. Drie protestantse kerken zijn nu ruim twintig jaar 'Samen-op-weg', zeg maar: verloofd; hun valt niet te verwijten dat hun naam een emotionele, precaire zaak voor hen is. De gereformeerde synodevoorzitter, J. W. Doff, doet wel erg nuchter als hij spreekt van slechts een naambordje op de deur.

Alle begrip dus voor emoties van wie samen een naam moeten verzinnen. Minder begrip voor de tentoongespreide drukte om echte compromis-namen, waar niemand warm of koud van wordt: Verenigde Protestantse Kerk in Nederland, Verenigde Kerk der Hervorming.

Of ontlaadt zich op de naamgeving een andere emotie, en wel deze dat het trio na zo'n lange verloving eigenlijk op elkaar is uitgekeken? Men kan niet meer terug, durft niet te breken - de bruidsschat is al betaald en op.

De kleine lutherse partner heeft lang gedacht dat zij ja en amen moest zeggen of anders af zou sterven. Nu beginnen lutheranen dat laatste te verkiezen boven eeuwig leven onder het juk van de gereformeerde bond, de rechtervleugel van de hervormde kerk. Ook de lutheranen hebben de macht geroken van hun onmisbare ja-woord.

De derde partner, de gereformeerde kerken, zijn als iemand die te lang naar een hand gedongen heeft, altijd van de sponde is geweerd en nu ineens een fysieke afkeer voelt tegen de verhoopte geliefde: de hervormde kerk, altijd al het grote 'ik-wil' en 'ik-wil-niet' in één.

Op plaatselijk vlak is het proces van Samen-op-Weg soms al veel verder en wie daar zijn hart aan heeft verpand zal de landelijke gang van zaken intreurig en beschamend vinden.

Het gedoe om de naam wekt de indruk dat de feestdis van de verenigde kerk is gedekt - er zijn spijzen en gasten, maar de koks hebben alle zout en peper vermorst.