Axels en Rietbergers

Afgelopen weekeinde werden de WK sprint voor schaatsers gehouden in Milwaukee in de Verenigde Staten. Het evenement werd in z'n geheel rechtstreeks uitgezonden door Eurosport, terwijl de NOS dezelfde beelden in samenvattingen gebruikte. De reportages wierpen in elk geval een prachtig licht op de internationale handel in sportevenementen voor de televisie: de reclameborden kwamen er nog net iets beter van af dan de schaatsers.

Ongetwijfeld heeft de post 'te verwachten opbrengst tv-rechten' een doorslaggevende rol gespeeld in Milwaukee om de organisatie op zich te nemen. Er was volop belangstelling voor de reportages, vanuit Nederland werden twee Boeings vol reclameborden voor in de VS onbekende kantoren en handelaren overgevlogen. Maar ze moeten niet gek opkijken wanneer achteraf niet iedereen bereid blijkt de volle mep te betalen. Want er mocht dan iets professioneels aan deze schaatsbijeenkomst kleven, het tv-verslag ervan droeg daar nauwelijks de sporen van.

Op een kwaad moment kreeg ik zelfs medelijden met veteraan Fred Racké, die voor Eurosport vanuit een spreekcel in Parijs ten bate van Nederland commentaar gaf bij de beelden uit Amerika. Er viel inderdaad alleen maar met af en toe een voorlezing uit de archieven nog wat eer te behalen.

Blijkbaar had iemand de lui in Milwaukee verteld dat het internationaal erkende belang van het hardschaatsen niet de schoonheid der bewegingen is. Uit jachtige camerabeelden op zaterdag rees het vermoeden dat de cameraman steeds op zoek was naar de jury voor een oordeel over dubbele Axels en drievoudige Rietbergers. Dat het om een reeks tijdritten ging, dat had niemand ze daar gezegd.

Op enig moment na de start begon rechtsonder in beeld nog wel een klokje te lopen, maar dat bleek bedoeld als beeldvulling. Bij het passeren van de finishlijn verdween het schielijk uit beeld en bleef het verder maar raden naar wat voor tijd er was gereden. Weliswaar hing er een scorebord in de zaal waarop de eindtijden werden geprojecteerd, maar òf ze zijn bij Eurosport nooit op het idee gekomen om aan die Amerikanen te vragen om dat dan maar in arren moede te laten zien, òf Eurosport heeft geen geld om even naar Amerika te bellen, òf die Amerikanen zijn zo eigenwijs, dat als het op tv aankomt niemand ze meer iets kan vertellen. In elk geval was het aanhoudend gissen naar tijden.

Ook klassementen vonden ze in Amerika maar onzin. Ze waren gewoon heel tevreden als ze een schaatser in beeld hadden gekregen. Duidelijk was in elk geval dat ze zaterdag tien minuten voor de aanvang der bezigheden waren gearriveerd met hun drie camera's en uit de spaarzame inlichtingen van de portier hadden begrepen dat het om schaatsen ging. Dat was mooi meegenomen, want voor hetzelfde geld had Eurosport opgezadeld gezeten met zes uur beelden van de buitenkant van de schaatshal of een aanhoudende close up van de dweilmachine (waar blijft zijn tegenstander?).

Laat ik voorzichtig zijn: er zal toch makkelijk honderdduizend dollar in het geding zijn geweest aan adverteerders, afnemers, belangen van de internationale schaatsbond die toch ook graag een wereldorganisatie wil worden en een reeks van tussenpersonen - want die beelden worden door in deze handel gespecialiseerde organisaties uitgevent. En niemand die op het idee was gekomen enige voorlichting te geven over de in beeld te brengen sport.

Niemand blijkbaar in Milwaukee die een computerprogramma bij zich had waarmee ze de fouten na de eerste rit van zaterdag even vlot konden herstellen. Sterker nog, de tweede dag was het al een even onbeholpen zooi, zij het dat toen regelmatig bij de start werd geprojecteerd wie tegen wie reed, want daar had Racké de eerste dag ook nog een paar keer moeite mee gehad. Maar voor de rest bleef het kijken naar groeiend gras.

Was hier een eigengereide video-amateur aan het schnabbelen? Zo te zien wel. Blijkbaar is daarvoor ook nog ruimte op de tv-sport-markt.

Het was een heel gerutstellende reportage. Dat wereldje van tv-producenten is inmiddels dusdanig geïnfiltreerd door beunhazen & amateurs, dat wij binnenkort de eerste Europa Cup voetbalwedstrijd voorgeschoteld zullen krijgen, keurig verkocht aan de hoogst biedende, waarbij de doelpunten zorgvuldig buiten beeld worden gehouden omdat de cameraman een leuk vrouwtje heeft ontdekt op de tribune. Even door de zure appel heen bijten, daarna grijpt het gezond verstand wel in.