Zenuwen breken Pierce op Sanchez kan rustig haar kansen afwachten

PARIJS - Met lange, loshangende haren en gekleed in een stralend wit zomerjurkje kwam Mary Pierce de interviewruimte in. De vrolijke camouflage was snel uitgewerkt. “Ik voel me ontzettend teleurgesteld”, verzuchtte Pierce. “Ik wilde zo graag de finale winnen, dat ik er veel te serieus mee omging. Van de eerste tot en met de laatste bal stond ik stijf van de zenuwen. Dat is waarschijnlijk een van de redenen waarom ik verloor.”

Een andere reden waarom Arantxa Sanchez-Vicario maar twee sets (6-4 6-4) nodig had om voor de tweede keer in haar leven de finale van de Open Franse kampioenschappen te winnen, was dat ze meer ervaring had dan haar tegenstandster. Voor de Spaanse nummer twee van de wereld was het al vierde keer dat ze in een Grand Slam-finale stond en de tweede keer dat ze de Open Franse kampioenschappen won. Vergeleken daarmee stak Pierce maar magertjes af, met in voorgaande Grand Slam-toernooien een abonnement op de vierde ronde. Met als enige uitzondering de Open Australische van vorig jaar, waar ze het tot de kwartfinales bracht. “Gebrek aan ervaring heeft mij vandaag de das omgedaan. Iedereen zegt dat ik pas negentien ben en dat het mijn eerste finale was, maar ik vind het moeilijk om in die gedachte mee te gaan. Zeker omdat ik een kans had om te winnen.”

Die kans had de voor Frankrijk uitkomende Amerikaanse zeker. In de late zaterdagmiddag, bijna vier uur na de geplande aanvangstijd, wisten de regenwolken hun natte inhoud twintig minuten lang binnen te houden. Precies genoeg voor Pierce om met een comfortabele uitgangspositie van 2-1 en voordeel op de service van haar tegenstandster haar doorweekte spullen te pakken, de baan te verlaten en de dag van morgen af te wachten. Toen het spel gisterochtend werd hervat, sloeg Pierce zichzelf in één klap naar een voorsprong van een break. De opluchting was van korte duur. Pierce, die volgens respectabele speelsters als Graf en Sanchez het hardst slaat van alle vrouwen in het circuit, kreeg geen controle over haar wapens. De computer, die na iedere wedstrijd onverbiddelijk laat zien waarom de ene speelster won en de ander verloor, schoof Pierce 51 fouten in de tennisschoenen. Sanchez, die er veertig minder achter haar naam had staan, hoefde niet veel meer te doen dan de bal in het spel houden en haar spreekwoordelijke geduld te bewaren. “In mentaal opzicht ben ik een stuk sterker dan vroeger”, vertelde de winnares, die vanwege haar snelle voeten de bijnaam 'konijntje' heeft. “Ik was absoluut niet nerveus, speelde punt voor punt en wachtte rustig mijn kansen af.”

De jongste

Sanchez' eerste zege dateert van vijf jaar geleden, haar tegenstandster kwam destijds uit Duitsland en bijna alle 17 000 toeschouwers juichten en klapten voor de kleine Spaanse, met haar 17 jaar de jongste speelster ooit die de glimmende beker van Roland Garros in ontvangst mocht nemen. Gisteren kwam haar tegenstandster uit Frankrijk en moest Sanchez het doen met de aanmoedigingen van een handjevol landgenoten, die ter gelegenheid van de twee Spaanse finales uit Barcelona waren overgekomen. In haar dankwoord ruimde ze een nietig plaatsje in voor het partijdige publiek, dat na 27 jaar zo verschrikkelijk graag weer eens een Franse winnares had willen begroeten. En dat haar, Arantxa Sanchez-Vicario, zo verschrikkelijk graag had zien verliezen: “Ik moest tegen jullie vechten, maar uiteindelijk heb ik jullie toch verslagen.”

Het dankwoord van Pierce was al even subtiel. Ze sprak haar erkentelijkheid uit jegens de toeschouwers, haar moeder, haar broer en haar coaches Bollettieri en Groeneveld. Haar vader Jim, die haar de eerste kneepjes van het balspel bijbracht, kwam in het rijtje niet voor. Mary Pierce heeft hem de lichamelijke en vooral geestelijke kneepjes, waarmee haar acht jaar lang probeerde te motiveren, nog niet vergeven.

Precies een jaar geleden kregen de Parijse toernooiofficials genoeg van de gewelddadige manier, waarop Jim Pierce zich op de tribune placht te gedragen. Ze verwijderden hem van het terrein en gaven hem te verstaan, dat hij niet meer binnen hoefde te komen. Kort daarna gebeurden er twee dingen die het leven van Mary Pierce een geweldige wending zouden geven. Pierce ontsloeg haar vader als coach en de WTC, het bestuurslichaam van de vrouwentour, ontzegde hem de toegang tot alle toernooien waaraan zijn dochter deelnam. Toen vervolgens bleek dat Jim Pierce zich hierdoor niet liet afschrikken en zijn dochter bleef volgen en bedreigen, eiste Mary via de rechter een straatverbod tegen hem. Ze omringde zich met een legertje bodyguards en reserveerde hotelkamers onder een valse naam. Als beloning voor bewezen diensten ontvangt Jim Pierce een wekelijkse toelage van 500 dollar van zijn dochter. Net genoeg om van te leven, niet genoeg om vliegtickets van te kopen.

Sindsdien is Mary Pierce onherkenbaar veranderd. Vorig jaar juichte het Franse publiek haar toe omdat ze een Franse moeder en een Frans paspoort heeft en vier jaar tevoren besloten had voor Frankrijk uit te komen, aangezien de Amerikaanse tennisbond weigerde haar (lees: haar querulante vader) nog langer te ondersteunen. Veel meer had het melancholieke meisje, dat er op de tennisbaan uitzag als haar eigen overgrootmoeder, niet te bieden. De afgelopen twee weken zag Roland Garros dat Mary Pierce wel degelijk kan glimlachen. In de tennisschool van Nick Bollettieri, waar ze na de breuk met haar vader haar toevlucht zocht, is ze tot de ontdekking gekomen dat het leven van een proftennisster wel degelijk leuk kan zijn. Voor het eerst in haar leven traint ze voor haar plezier. Voor het eerst van haar leven heeft ze contracten getekend met sponsors, die nooit iets te maken wilden hebben met het gewelddadige en droevige imago, dat altijd om de familie Pierce hing. En voor het eerst van haar leven bezocht Mary Pierce een rockconcert.

Hoewel Bollettieri de afgelopen maanden verschillende verbeteringen heeft aangebracht in haar spel, beweert hij dat hij de meeste energie steekt in de 'mens' Pierce. “Ik help Mary meer buiten dan op de baan. Ze moet leren inzien dat ze een heel bijzonder iemand is.”

Er zijn waarschijnlijk niet veel psychologen, die waardering zullen kunnen opbrengen voor Bollettieri's lesmethoden. “In januari heb ik Mary verteld dat ik niet van plan was nog langer energie in haar te steken, als ze niet onmiddellijk een paar kilo zou afvallen. En vlak voor Roland Garros heb ik een lang gesprek met haar gevoerd. 'Mary', zei ik, 'het spijt me dat ik het zeggen moet, maar je bent een niet al te snuggere tennisster. Om je de waarheid te zeggen ben je zelfs behoorlijk dom. Zodra je tijd krijgt om na te denken, kom je geheid in de problemen. Daarom moet je ervoor zorgen dat je tegen die ballen ramt met alle kracht die je in je hebt. Alleen op die manier kun je een topspeelster worden.”

De talentvolle tennisster is wel wat gewend en schijnt dan ook niet geschrokken te zijn van Bollettieri's harde woorden. Ze raakte zeven kilo kwijt en bereikte met haar domme spel de finale van Roland Garros. Die ze verloor van een tegenstandster, die zo slim was om haar alle tijd tot nadenken te geven.

En vader Pierce? Die heeft de vorderingen van zijn dochter gevolgd vanuit zijn bungalow in Key Biscayne. Met een glas bier en een zak borrelnootjes binnen handbereik zat hij achter de televisie. “Nick Bollettieri rijdt in mijn Ferrari”, beklaagde hij zich tegenover een verslaggeefster van het Amerikaanse tv-station NBC, die hem vlak voor de finale opbelde. Op de vraag wat hij tegen zijn dochter zou willen zeggen, antwoordde hij: “Mary, zorg dat je geen krijgsgevangenen maakt!”

Pa Pierce zal de televisie gisteren met een onvoldaan gevoel hebben uitgezet. Aranxta Sanchez leeft nog. Uit het geweer, waarmee zijn dochter op het Spaanse konijntje schoot, kwamen alleen maar losse flodders.