DIJBENEN

Ook de collega uit de vroegere Duitse Doping Republiek (DDR) viel het meteen op. De dijbenen van wereldkampioene sprint Catriona LeMay zijn minstens anderhalve keer zo dik als die van haar mannelijke evenknie Jan Bos. “Zij heeft vast en zeker een Chinese trainer”, fluisterde hij me in het oor. Eerder in het seizoen had hij al die Canadese wereldrecords in het schaatsen gemakshalve toegeschreven aan de sportieve zeden en gewoonten van dat land. “Ik vertrouw het niet”, zei hij toen. “Canada is het land van de doping. Denk maar aan Ben Johnson.”

Juist, de atleet uit Toronto, die op de Olympische Spelen van Seoul, tien jaar geleden, als Barbertje moest hangen. Een grote geanaboliseerde spierbundel moest als voorbeeld dienen, maar dan niet een uit de Verenigde Staten, omdat de tv-netwerken uit dat land tot de belangrijkste financiers van het Internationaal Olympisch Comité behoren.

Iedere keer als ik terug ben in het Sportforum in voormalig Oost-Berlijn, gaan de gedachten terug naar pakweg tien jaar geleden toen de Muur wel op springen stond, maar nog niet gevallen was. Dan zie je oud-schaatsers, als bijvoorbeeld de sprintster (en tot voor kort wereldrecordhoudster op de 1000 meter) Christa Rothenburger op de tribune. Met haar man - en destijds haar trainer - die slechts een kleine pion in het hele spel was, misschien ook maar stalordersdiende uit te voeren, maar toch een klein beetje geweten moet hebben hoe je topsporters in de DDR kon stimuleren.

Dan zie je de vroegere manager van de schaatsploeg, streng, voor zijn doen rechtvaardig en er nauwlettend op toeziend dat vlag en vaandel van de Bauern und Arbeiterstaat tot in detail werden gerespecteerd.

Mijn collega is altijd van den domme gehouden. Die, want hij heeft ook wielrennen in zijn pakket, leest dan nu met zo'n 'zie je nou wel'-gevoel dat Eddy Planckaert EPO (synthetische bloeddoping) heeft gebruikt, en nog te weinig ook, omdat hij dan nu een man in bonus zou zijn geweest. Of rustend tussen zes planken, maar die gedachte kwam niet bij Planckaert op. Na de Wende ging hij voor een pulpkrant werken. Voor zijn gevoel is hij in alle opzichten in een bedorven wereld terecht gekomen. In de social talk beklimt hij als een gentleman onder de kruisridders barricades, streeft hij wanhopig verwrongen idealen na.