pinkpop

LANDGRAAF - Snerpende gitaren, bonkende drums en gillende stemmen. Verschillende bands die drie dagen lang de podia van Pinkpop 96 bevolkten deden hun best, maar het publiek juichte toch het hardst als de zon doorbrak. Niettemin lieten de 55 000 popliefhebbers zich er door het weer niet onder krijgen.

“Crowdsurfen is gewoon helemaal leip”, verklaart een jonge Heideroosjes-fan buiten adem, “je moet zorgen dat je op iemands schouders mag klimmen en dan met je handen over de hoofden verder lopen.” De Limburgse band opende het 27ste festival om elf uur 's ochtends en het was meteen feest.

Voor het eerst dit jaar duurde Pinkpop drie dagen, en stonden er drie podia, waarop 38 bands tussen en tijdens de vele regenbuien speelden. Behalve harde gitaarbands als Sepultura, Pennywise en Rancid, was Pinkpop vooral gevarieerd: punk, metal, pop, rock, folk, jazz, funk, electro, house, jungle, trip-hop, surf en reggae. Meer dan ooit is pinkpop een smeltkroes van verschillende stijlen. Daarmee is het jaar een goede afspiegeling van de trend in popmuziek om buiten de kaders te treden. Zoals een van de hoofdacts The Prodigy, house gecombineerd met metal en een gigantische lichtshow. De drie dagen zijn redelijk kalm verlopen, afgezien van de gebruikelijke blauwe ogen en open knieën onder de fanatieke crowdsurfers. Een klein aantal moest met kneuzingen en botbreuken naar de EHBO.

Het Zuidpodium was reusachtig. De Heideroosjes hadden het grootste publiek ooit en maakten van de gelegenheid gebruik om de Nederlandse hardcore te promoten. “Respect ook voor Osdorp Posse”, riep zanger Marco Roelofs. Want ook de Nederlandse rap-groep kreeg het publiek de eerste avond van het festival door het dolle.

Het Noordpodium aan de andere kant was vooral maandag slecht bereikbaar. De toegang was één grote modderbaan, waar je tot je kuiten in wegzakte. De bands waren niet goed te zien, en het geluid verwaaide regelmatig tot een grauwe brij.

Susccesvoller was de tent. Ooit gemaakt voor Willem Ruis' Sterrenshow, doet hij nu dienst op bijna alle grote festivals. Alleen de sterren in de nok herinneren nog aan de tv-show. In de tent werd drie dagen lang non-stop gedanst en was, ook als schuilplaats voor de regen, een verrijking van het festival.

Onvervalst Rotterdams

De Easy Aloha's, het easy tune dj duo, zorgden voor een uitermate gezellige sfeer. In onvervalst Rotterdams spraken ze het publiek vanaf een zes meter hoog platform toe. Behalve veel oude zogenaamde 'liftmuziek' draaiden ze tot twee keer toe hun eigen hit 'Aloha' en kregen ze het grunge-publiek gezellig aan het dansen. De Treble Spankers, met een mix van easy tune, Spaanse gitaar-akkoorden en Arabische invloeden, stalen de show met behulp van een heuse buikdanseres.

Feest was het ook bij het Engelse Leftfield. Zij sloten de tweede avond af met elektronische funk, gecombineerd met house-dreunen en een spectaculaire lichtshow. Terwijl buiten de regen met bakken uit de hemel kwam, werd in de tent tot en met de achterste rijen enthousiast gedanst.

Gisteren ook weer veel elektronische funk in de tent. Computermuziek met filmbeelden van de Nederlandse Ebo Man, weer een mix van stijlen van hiphop tot Arabische muziek, en de Engelse Chemical Brothers. De laatsten, hoewel ze langer bezig zijn, met een minder bezienswaardige show dan hun Hollandse jongere broertje en een duidelijker hang naar house-beats.

Liefhebbers van de klassieke gitaar-bas-drum-opstelling kwamen aan hun trekken bij Therapy, het Ierse trio dat voor de tweede keer op Pinkpop stond en Alantis Morisette, de 21-jarige Canadese zangeres die weer echte liedjes zingt.

Het was flink heen en weer lopen om alles te kunnen volgen, maar de enorme afwisseling tussen verschillende soorten muziek was aangenaam. Wie het niet meer trok, kon voor vijf gulden een korte kick kopen: een balonnetje lachgas. Dat zorgde voor een paar minuten duizeligheid en vertroebelde waarneming.