De euthanasieverklaring

De Nederlandse Vereniging voor Vrijwillige Euthanasie (NVVE) introduceerde haar eerste euthanasie-verklaring in de jaren zeventig.

In deze verklaring, waarvan in oktober 1997 een nieuwe versie is verschenen, legt de invuller vast niet verder te willen leven in a) een toestand van ondraaglijk lijden, en/of b) in een toestand die geen of nauwelijks uitzicht biedt op terugkeer tot een “voor mij redelijke en waardige levensstaat” (coma, permanente vegetatieve toestand of een leven aan beademingsapparatuur). Indien de invuller in een dergelijke toestand is gekomen, kan hij de arts verzoeken de “stervenswens te vervullen”. De arts kan dit doen door de middelen toe te dienen, of door de invuller deze middelen zelf onder zijn of haar begeleiding te laten innemen.

Veel mensen die een euthanasie-verklaring opstellen maken gebruik van de formulieren van de NVVE. Het is echter ook mogelijk een eigen verklaring te maken; sommigen doen dat met hulp van de huisarts of notaris.

Artsen die aan een euthanasie-verzoek voldoen moeten zich houden aan de zorgvuldigheidseisen van de artsenorganisatie KNMG. De belangrijkste eisen zijn: er moet een vrijwillig en weloverwogen verzoek zijn van de patiënt; er is sprake van ondraaglijk en uitzichtloos lijden; de arts moet met een collega overleggen. Een dokter die levensbeëindigende middelen toedient is volgens de wet strafbaar. In de praktijk wordt de arts niet gestraft als hij zich aan de zorgvuldigheidseisen houdt. Een arts is nooit verplicht een verzoek tot euthanasie te honoreren.

De NVVE verstrekt ca. 20 000 euthanasieverklaringen per jaar. Leden betalen f 20,- voor de schriftelijke wilsverklaringen van de NVVE.