Netanjahoe

Kort voordat de Israëlische regering moet beslissen over verdere terugtrekking van de westelijke Jordaanoever, zet minister van buitenlandse zaken, David Levi, het voortbestaan van die regering op het spel.

Formeel gaat de crisis over de begroting voor 1998. Levi heeft daarvan gezegd dat hij en zijn achterban in het parlement die niet zullen goedkeuren, omdat uit die begroting blijkt dat Netanjahoe zich niet houdt aan beloften de minderbedeelden in Israël te ontzien. Maar iedereen weet dat de echte crisis gaat over de hoeveelheid grond die Israël volgens de vredesakkoorden van Oslo aan de Palestijnen moet overdragen.

En over die hoeveelheid zijn de meningen binnen de regeringscoalitie zodanig verdeeld dat weinigen geloven dat de regering-Netanjahoe ongeschonden uit het debat hierover in de Knesset zal komen. En dat houdt in dat vriend en vijand rekening houden met het einde van deze regering en in feite al bezig is met de campagne voor komende verkiezingen.

Het is verre van duidelijk hoeveel grondgebied Netanjahoe zelf zou willen overdragen aan de Palestijnen. Zoals wel vaker bij deze premier is gebeurd, schuift hij een probleem voor zich uit of wacht hij tot hij weet welk standpunt de meerderheid van stemmen krijgt, zodat hij in het zadel kan blijven.

Maar dan is het zaak voor hem dat deze regering het debat over de begroting voor 1998 overleeft en dat dus minister Levi en de zijnen, desnoods met allerlei nieuwe beloften aangaande de begroting, binnenboord gehouden worden.

Natuurlijk houdt politiek bedrijven in een democratie in dat er onderhandeld moet worden en compromissen gesloten. Maar een zekere basis aan onderling vertrouwen en overeenstemming binnen een kabinet en binnen regeringspartijen is daarbij wel vóórondersteld. Die basis lijkt in het kabinet-Netanjahoe volstrekt te ontbreken.