Uit BRIEVEN van lezers

Arrogantie In het artikel 'De pastores van Oud-West dromen niet van groot' in Trouw van 9 januari laat ds. R. Süss, predikant aan de Amsterdamse Gasthuisgemeente (voorheen Parkkerkgemeente) zich als volgt uit: “Sommige (gemeenteleden) hadden toch liever 'een gewone dominee.

Dat kunnen ze alleen niet zeggen, want ze hebben niet genoeg geleerd om me van repliek te dienen.'' Ook ondergetekende heeft geen academische opleiding genoten, maar ik heb toch wel zoveel geleerd dat het me duidelijk is dat de uitspraak van Süss blijk geeft van een grove arrogantie. Moge ds. Süss tot het inzicht komen dat hij een herder moet zijn voor alle gemeenteleden, ook degenen die naar zijn idee minder ontwikkeld zijn. AmsterdamJuul Neumann

Schwarzkopf Trouw van 8 januari bericht over het NSDAP-lidmaatschap van Schwarzkopf n.a.v. het verschijnen van de biografie over deze sopraan door Alan Jefferson. Het feit dat zij als zovelen (o.a. prins Bernhard) haar NSDAP-lidmaatschap ontkende, geeft al aan dat ze begreep dat ze had meegewerkt aan de waanzin van het Nazisme. Ze is dus medeschuldig gezien haar activiteiten binnen dat monsterverbond. Maar S. was zeker niet de enige. De klassieke muziekliefhebbers kunnen ondertussen weten dat Von Karajan, Karl Böhm en componisten als Carl Orff, Werner Egk en Richard Strauss lid van de NSDAP waren. De dirigenten Wilhelm Furtwüngler, Eugen Jochum (van '34 tot '49 General Musikdirektor in Hamburg), Hans Rosbaud, Clemens Krauss (werkzaam in '40-'45 in Straatsburg), Carl Schuricht, de violisten Wolfgang Schneiderhahn en Georg Kulenkamf, de zangers Hans Hotter, Julius Patzak en Gerhard Hüsch (de laatste o.m. in Jugend Konzerte des Hitler Jugend).

Onder de Nederlanders o.m. Mengelberg, Paul van Kempen, Eduard Flipse, Jan Koetsier en Hank Badings. Van de consequent anti-fascist en slachtoffer Jan van Gilse worden amper meer werken uitgevoerd. Waarom bovenstaanden niet of nauwelijks zijn gestraft? Omdat de politieke machthebbers samen met de grootkapitalisten in deze maatschappij in zijn algemeenheid altijd op goede voet hebben gestaan èn staan met het fascisme als meest rechtse uiting van het kapitalistische stelsel. Bewijzen genoeg. Heiloo Willem Gomes

Tunesië Op 9 januari stond in Trouw een nieuwsbericht waarin ten onrechte beweerd werd dat Tunesië niet meewerkt met de Nederlandse autoriteiten bij het terugsturen van illegale criminele vreemdelingen. Wat zijn de feiten?

Iedere keer dat de Nederlandse politie zich tot de ambassade van Tunesië gewend heeft inzake het terugsturen van uitgezette Tunesische illegalen, heeft de ambassade haar medewerking verleend. In Tunesië is iedere burger op 18-jarige leeftijd verplicht een nationale identiteitskaart aan te vragen, waarmee zijn identiteit en vingerafdrukken vastgelegd kunnen worden. Bijgevolg kan de identiteit van iedere burger vastgesteld worden zelfs zonder identiteitsbewijs en binnen de gestelde termijn. Het spreekt echter vanzelf dat de verantwoordelijkheid van de ambassade zich beperkt tot gevallen met betrekking tot Tunesiërs.

In 1994 en 1995 ging het in respectievelijk 33 en 44 gevallen om Tunesiërs, terwijl in 1994 en 1995 respectievelijk nog 57 en 64 andere gevallen voorgelegd werden die na onderzoek op andere nationaliteiten betrekking bleken te hebben. Den Haag Mevr. F. Masmoudi (persattaché van de ambassade van Tunesië)

Vreten en moraal In de permanente discussie over ideologie en economische orde heeft de Rotterdamse PvdA-burgemeester Peper onlangs weer een belangwekkende bijdrage geleverd. Er moet een eind komen aan “oeverloos gebabbel zonder tijdshorizon”, waarmee hij democratische inspraakprocedures bedoelt, en: “Tijdig ter plaatse zijn is onder meer: kans grijpen, slag slaan, anderen voorbijgaan, opzij zetten, het nakijken geven” (R'dams Dagblad 29-12-96). Dus niet alleen nationaal steeds meer “ikke, ikke en de rest kan stikke”, maar ook internationaal. Geen pleidooi dus voor meer planning en coördinatie van het haven- en transportbeleid op Europees niveau om tot optimale oplossingen te komen voor zo veel mogelijk mensen in Europa. Voor hem en “de haven” geldt ook internationaal de wet van de jungle. Dit alles terwijl steeds duidelijker wordt dat Europoort de natuurlijke en menselijke maat al lang overschreden heeft.

Inmiddels is ook Kok door het ondernemend Nederlandse economische herenvolk tot de beste premier van Nederland uitgeroepen. Beide 'democratisch-socialisten' bewijzen hoezeer de PvdA zich in de bestuurlijke praktijk van zijn 'roots' vervreemd heeft. Misschien kan het PvdA-congres in februari nog eens over die 'roots' nadenken:

- Solidariteit met de zwakkeren door eerlijker verdeling van inkomen, kennis en macht.

- Beteugeling, ook internationaal, van het kapitalisme en zijn vrije markt door democratische politieke bijsturing en planning ten bate van het algemeen belang, van onszelf en van onze kinderen.

- Een samenleving die dankzij meer materiële welvaart meer ruimte biedt voor een betere ontplooiing van meer mensen.

Toen mijn ouders in 1946 in een totaal uitgemergeld Nederland lid werden van de PvdA stribbelde mijn christelijke moeder nog tegen: “Socialisten praten te veel over centen en procenten en te weinig over hogere dingen.” Ze werd door mijn vader destijds tot de orde geroepen met het argument van Bertold Brecht: 'Eerst komt het vreten, dan de moraal'. Nu de moraal inmiddels zelf uit vreten exclusief voor economische krachtpatsers blijkt te bestaan, moet ik achteraf bekennen: Hoe meer ik het bekijk, mijn moeder had gelijk. Rotterdam Piet de Visser

Grap (2) Onder het kopje 'Grap' komt Marten Brouwer in een ingezonden stukje (9 januari) terug op een artikel dat de heer Breedveld enkele weken geleden schreef over een uitzending van 'De Tafel van Pam'. Volgens Breedveld zou in die uitzending Theo van Gogh zijn excuses hebben gemaakt aan professor Daudt over het wangedrag van de studenten (en dus ook zijn eigen wangedrag) in de jaren zestig. Als vaste klant van 'De Tafel van Pam' dacht ik toen ik dat las: 'O jee, die vergist zich.' Het was niet Theo van Gogh die zijn excuses aanbood, maar Boudewijn Büch. Eindhoven E. Bruineman-Van Gorcum

Minister Pronk Minister Pronk mag niet meer meepraten over onze betrekkingen met Indonesië. In een recent radio-interview waarin mogelijke leverantie aan dat land van radarsystemen voor patrouilleboten ter sprake kwam, noemde hij zichzelf kaltgestellt. Direct daarop werd hem door het VVD-kamerlid Blaauw verweten dat hij weer klaarstond met zijn vingertje. Een woordvoerder van Hollandse Signaal verklaarde dat Indonesië geen probleemgebied is. Kritische geluiden ten aanzien van de mensenrechtensituatie in Indonesië worden hoe langer hoe meer in de kiem gesmoord. Dat is het gevolg van de herijking van het buitenlands beleid. Economische belangen gaan voorop, zoals al duidelijk bleek tijdens het bezoek van de koningin afgelopen augustus. Groepen die zich inzetten voor mensenrechten in Indonesië kijken nog steeds naar Nederland om politieke en morele steun voor hun activiteiten. Het betreft met name de situatie op Oost-Timor, West-Irian, de persvrijheid, de vakbondsrechten en de democratie in het algemeen. Jammer voor hen dat het politieke geweten van het Nederlandse kabinet inzake de mensenrechten aan de zijlijn is gezet. Hoelang nog slikt de PvdA, de partij van Jan Pronk, dat een van hun beste mensen politiek monddood is gemaakt op dit punt? Heemstede Henk Koetsier