Geen geld voor man die op TBS wachtte

Van een onzer verslaggevers DEN HAAG - De rechtbank in Den Haag heeft een eis tot schadevergoeding afgewezen van een gedetineerde die bijna een jaar heeft moeten wachten op zijn TBS met verpleging. In die tijd heeft hij in een huis van bewaring moeten zitten.

Volgens de rechtbank valt de staat niets te verwijten. Er is de laatste tijd een grote stijging in het aantal TBS-opleggingen. De overheid probeert daarop in te spelen door de capaciteit uit te breiden. Maar de maatregelen die het tekort moeten opheffen, zijn nog niet volledig doorgevoerd.

De man is tot achttien maanden cel en TBS met dwangverpleging veroordeeld wegens ontucht met jonge kinderen. In oktober 1993, toen hij zijn gevangenisstraf had uitgezeten, bleek er geen plaats in de Pompekliniek in Nijmegen. Hij heeft op een week na een jaar moeten wachten voordat hij de TBS, waarvan hij de noodzaak steeds heeft ingezien, kon ondergaan. De man verblijft nu nog steeds in de Pompekliniek.

Zijn advocaten dienden bij het ministerie van justitie een eis tot schadevergoeding in van ruim 70 000 gulden, tweehonderd gulden voor elke dag dat hij in het huis van bewaring op z'n TBS heeft moeten wachten. Het ministerie wees de eis af. Het wees erop dat het alles doet wat binnen zijn mogelijkheden en begroting ligt om gestraften zo snel mogelijk een TBS te laten ondergaan. Daarop spande de gedetineerde een kort geding aan, dat hij nu heeft verloren.

Volgens de rechtbank is de zogeheten passantentermijn van de man (de tijd dat hij heeft moeten wachten) niet langer geweest dan het gemiddelde. Bovendien heeft hij niet kunnen aantonen dat hij door speciale omstandigheden voorrang zou moeten hebben op zijn lotgenoten.

De advocaten zijn teleurgesteld over het vonnis. Als de eis was toegewezen, was er een precedent geschapen voor de tientallen andere gedetineerden die in hun cel op de uitvoering van de TBS zitten te wachten.

De staat kan zich volgens de advocaten niet op overmacht beroepen: “De capaciteitsproblemen zijn niet van de laatste tijd. Een beroep op overmacht is een gepasseerd station.”