Belgische politiek bloot in schriftjes van d'n Leo

BRUSSEL (ANP) - België heeft zijn eigen variant op de Russische glasnost: NPC, oftewel Nieuwe Politieke Cultuur. Na de Witte Mars van oktober vorig jaar riepen burgers en dus ook politici om een rigoureuze 'komaf' met oude politieke zeden. De vondst van een negental schoolschriftjes geeft echter aan hoe diep de gewoonten zijn ingesleten.

Het Vlaamse weekblad Humo geeft deze week een ontluisterend beeld van de politieke mores in kringen van de Vlaamse christen-democraten (CVP). Het blad publiceert aantekeningen van ex-minister van defensie, Leo Delcroix. Hij hield in zijn vroegere functie als CVP-secretaris in negen schriftjes nauwkeurig bij welk partijlid hij in welke functie wilde benoemen. Tot aan directieleden van een regionale busmaatschappij toe.

Het Hoog Comité van Toezicht (HCT) nam de schriften begin jaren negentig in beslag na een inval in het CVP-kantoor. Het HCT, belast met de controle op onder meer partijboekhoudingen, had vermoedens over illegale financiering. Via politieke vrienden bij het gerecht kreeg Delcroix de boekjes snel weer terug. Maar intussen waren er wel kopieën gemaakt van het verhelderende werkstuk.

De uitbreiding van de Belgische Raad van State: hoeveel van de extra zetels zouden zijn weggelegd voor CVP-getrouwen? Delcroix zat er bovenop. Maar net zo gemakkelijk regelde “d'n Leo” hoe kapverbod en bestemmingsplan te omzeilen, zodat de Nederlandse onderbroekenhandelaar André van Spaendonck op diens Belgische landgoed een golfbaan kon aanleggen. Jammer alleen dat de huidige, socialistische minister van openbare werken roet in het eten gooide.

De HSL-spoorlijnen naar Amsterdam, Parijs en Londen: een ander prachtig project waar de CVP haar partij-invloed kon aanwenden. Via topman Schouppe van de Belgische spoorwegmaatschappij NMBS, benoemd via zijn CVP-partijkaart, konden bouwbedrijven orders in de wacht slepen. Delcroix hield het allemaal bij in zijn schriftjes.

De nationale CVP-secretaris wiens bliksemcarrière werd ruw afgebroken toen hij in 1994 als minister van defensie geen verklaring kon geven de financiering van een privé-villa in Zuid-Frankrijk. Momenteel houdt hij vol nooit te zijn “tussengekomen voor politieke vrienden”. Op het hoogste niveau had hij ook moeite zaken te regelen. Bij het hoofdstuk benoeming van hoge rechtersfuncties staat in één van Delcroix' schrijfboekjes te lezen dat hij daar niet alleen over kon beslissen: “Rest in handen van de loge.” Zelfs Leo Delcroix diende soms zaken over te laten aan een hogere orde.