Een lege ruimte in marmer en goud

Van onze parlementsredactie DEN HAAG - Met gemengde gevoelens besloot de Tweede Kamer begin '92 om de oude vergaderzaal met de groene bankjes niet in originele staat te behouden. Een grootscheepse verbouwing was het gevolg. Nu, vier jaar later, is het werk bijna af.

De bankjes en gordijnen werden museumstukken want de oude Kamer moest in oorspronkelijke staat worden teruggebracht. Vergaderzaal wordt balzaal, zoals opdrachtgever Willem V het bedoeld had. De zaal zal overigens geen dienst gaan doen als balzaal, maar als ontvangst- en vergaderruimte voor grote gezelschappen.

De ruimte heeft trouwens slechts vijf jaar gefungeerd als balzaal, aan het einde van de achttiende eeuw. Daarna deed de zaal dienst als militair hospitaal en eetzaal voor kadetten tijdens de Franse bezetting. De zaal heeft vanaf 1810 dienst gedaan als parlement.

Voor de oude rotten in het vak, zowel journalisten als Kamerleden en medewerkers, blijft het een vreemde gewaarwording. De oude Kamer,waar menig zweetdruppel viel, is nu een lege ruimte. De muren zijn gemarmerd en de deuren zijn goud geschilderd.

Waar eens de stenografen wat lager zaten en de voorzitter hoog boven de leden uit torende, ligt nu een vlakke parketvloer. Zelfs het kraantje - waar bodes water haalden voor dorstige bewindslieden - is verplaatst naar de overzijde van de zaal.

Eind '91 begon het gekrakeel in de Kamer over het al dan niet slopen van de oude Zaal. Tegenstanders noemden de verbouwing het vernietigen van tweehonderd jaar parlementaire geschiedenis. Voorstanders gebruikten de historie juist als argument om terug te keren naar de oerstaat uit 1790.

De actie tegen de sloop leek te gaan lukken toen Kamerlid Stemerdink (PvdA) zesenzeventig handtekeningen had verzameld van sympathiserende collega's. Maar toen puntje bij paaltje kwam, stemden de volksvertegenwoordigers vóór de verbouwing en vóór de teloorgang van de iets te kleine vergaderzaal.

De helft van de bankjes is nog te bewonderen in een aparte bezoekersruimte. Sommige gasten konden het niet nalaten hun naam te krassen in het historische groen.