Hebron

Natuurlijk is het positief dat de Israëlische premier Netanjahoe en de Palestijnse leider Arafat uiteindelijk een akkoord hebben weten te sluiten over de terugtrekking van Israëlische troepen uit Hebron en de westelijke Jordaanoever. Immers, het vredesoverleg, dat danig in de versukkeling was geraakt, kan opnieuw worden opgepakt.

Dat is winst, want met de komst van Netanjahoe leek het erop dat Israël van plan was zich af te wenden van de akkoorden van Oslo, zoals die onder het vorige Israëlische koppel Rabin en Peres met Arafat waren gesloten. Winst is het dat Netanjahoe zich nu verbonden heeft met deze akkoorden, anders gezegd, erkent dat Israël en de Palestijnen tot elkaar veroordeeld zijn en dat alleen via onderhandelingen een vreedzaam naast elkaar bestaan bereikt kan worden. Daarbij komt dat Netanjahoe, beter dan Peres en Rabin, de weerstand tegen 'Oslo' in Israël zelf aankan.

Maar het gesloten akkoord en vooral de manier waarop er over onderhandeld is, bergt voor de toekomst een groot aantal problemen in zich. Het is een akkoord tussen vechters, die elkaar ten diepste wantrouwen, die het liefste punten willen binnenhalen ten koste van de ander. Die, en dat is toch een verschil met de vorige Israëlische regering, niet geneigd zijn te zoeken naar gezamenlijke oplossingen, maar elkaar zo veel mogelijk vliegen proberen af te vangen.

Het akkoord en, opnieuw, vooral de onderhandelingen, hebben niets in zich van de ontluikende, hoe voorzichtig misschien ook, betere verstandhouding tussen de Palestijnse leiders en de Israëlische regering van Rabin en Peres. We hoeven daar niet sentimenteel over te doen, met name Rabin was bij tijd en wijle een houwdegen. Maar met hem aan het Israëlische roer was er toch meer uitzicht op een vrede tussen Israël en de Palestijnen, die ooit - het zou best lang duren - niet alleen de hoofden, maar ook de harten van beide volken zou kunnen bereiken, dan bij deze regering van Netanjahoe.