Oecumenische zustercommuniteit Debora in Rotterdam 'blijft fleurig'

ROTTERDAM - Een van de boekenkasten in de huiskamer van de Debora Communiteit in Rotterdam-Zuid staat leeg. Zuster Corrie heeft onlangs haar spullen gepakt: het monastieke leven is toch niet voor haar weggelegd, zo besloot zij na acht maanden. De twee overgebleven zusters Anje en Theresia gaan door voor het noviciaat.

De lege plekken die zuster Corrie met haar vertrek heeft achtergelaten lijken in een communiteit met slechts twee leden nog nadrukkelijker leeg. “Wij vertrouwen erop dat God ons nieuwe mensen stuurt”, zegt zuster Anje van der Pers terwijl zij een rondleiding geeft door het oecumenische vrouwenklooster en de ontruimde kamer van zuster Corrie toont. En: “Wij geven de moed niet op, wij blijven fleurig.”

De communiteit bestaat uit twee pastorieën in Rotterdam-Zuid die naast elkaar staan. Het bovengedeelte van beide woningen wordt ingenomen door vriendelijke gastenkamertjes ingericht met de inboedel van een voormalig Frans gastenverblijf en in iedere kamer twee handdoeken, twee washandjes en een bijbel.

Gasten

De gereformeerde predikante Anje van der Pers nam drie jaar geleden het initiatief tot de Stichting Debora Communiteit, die zij omschrijft als 'oecumenische en monastieke communiteit voor vrouwen'. Zij werd geïnspireerd door het protestantse vrouwenklooster in het Zwitserse Grandchamp, een gemeenschap met celibatair levende vrouwen die naast gebed en meditatie ook veel gasten ontvangen.

Een andere inspiratiebron was de oecumenische broedergemeenschap in het Franse Taizé. De Debora Communiteit is eveneens oecumenisch. Zuster Theresia is rooms-katholiek, zuster Anje is gereformeerd. Bij de inrichting van de kapel is met beide groepen gelovigen rekening gehouden. Niet te sober, dat is te protestants; geen beelden, dat is te katholiek. Compromis-versiering: de ikoon.

Het protestantse bestanddeel in de liturgie van de Debora Communiteit is terug te vinden in de aandacht voor de Bijbel en het Woord. Wat de muziek betreft: Huub Oosterhuis staat in de Debora-liedmap: liederen uit de pinkstergemeente maar ook traditionele psalmen en gezangen. “Als ze maar niet te traag en slepend zijn”, voegt Anje van der Pers toe.

Zuster Anje heeft zelf altijd al roeping voor het beschouwende kloosterleven gevoeld en is daarom ook nooit getrouwd. “God staat zo centraal in mijn leven, dat een echtgenoot altijd op de tweede plaats zou komen”, zei ze drie jaar geleden tijdens een door haar georganiseerde roepingen-conferentie waar ze de belangstelling voor een oecumenisch contemplatief klooster wilde peilen. Veertig vrouwen kwamen daar toen op af. In de praktijk bleek de drempel om daadwerkelijk toe te treden tot een monastiek leven voor velen te hoog.

De Debora Communiteit heeft inmiddels wel een grote vriendenkring van zo'n 180 leden. Deze groep bestaat uit vrienden en belangstellenden, zij geven de communiteit op verschillende manieren steun, van een helpende hand in de tuin tot geld.

Naast gebed en contemplatie houden de zusters zich bezig met het ontvangen van gasten. Zowel mannen als vrouwen kunnen de religieuze gemeenschap voor langere of kortere tijd bezoeken voor gebed, stilte en spirituele verdieping, al dan niet onder geestelijke begeleiding van een van de zusters. Het merendeel van de bezoekers zijn vrouwen, de leeftijd varieert, volgens Van der Pers, van 17 tot 80 jaar. Veel van de gasten hebben al eerder kennisgemaakt met de religieuze gemeenschappen Taizé en Grandchamp.

Vier keer per dag gaan de zusters Anje en Theresia en hun eventuele gasten naar de kapel voor het gebed. De communiteit kent vier gebedstijen: Morgengebed, Middaggebed, Vesper en Dagsluiting. Daarnaast is er iedere dag een gezamenlijke, stille meditatie. Dit alles laat de zusters maar weinig ruimte voor werk buitenshuis. “In principe is part-time werken bij ons mogelijk”, zegt Anje van der Pers. “Als een zuster dit duidelijk doet vanuit haar roeping en niet omdat ze zulke leuke collega's heeft bij de belastingdienst.”

Zuster Theresia werkte, voordat ze zich verbond aan de Debora Communiteit, onder meer in een meubelfabriek, op een anti-discriminatiebureau en als leerling-zetter, ze zat bovendien een periode in het slotklooster bij de Karmelitessen. Maar in dat klooster miste zij het contact met de buitenwereld: “God leidde mij wel naar contemplatie maar op een andere manier. Voor mij is het belangrijk mijn beleven met God ook naar buiten uit te dragen. Ik wil graag mensen begeleiden, juist omdat ik zelf ook best het één en ander heb meegemaakt.”

Samen met zuster Anje zal zij eind november tijdens een liturgische viering intreden in het noviciaat.

Zuster Theresia: “Hoe langer je met God leeft hoe inniger dat wordt. Het boeiende van dit leven is dat je mag blijven groeien.”