Welzijnsblad onwel

In de welzijnssector is beroering ontstaan over de problemen bij het Tijdschrift voor de Sociale Sector. Hoofdredacteur Loes Verplanke is op non-actief gezet en de column van Jos van der Lans, waarin hij zijn bezorgdheid over de toekomst van het blad uitte, is door uitgever Elsevier geschrapt. Een aantal medewerkers levert daarom voorlopig geen kopij meer.

Om het blad van de ondergang te redden is de 'Vereniging ter verbetering van het tijdschrift voor de sociale sector' opgericht. Het verenigingsnieuws wordt via Internet en een nieuwsbrief verspreid.

Het rommelt al een tijd bij het blad. Na een serie fusies kwam het tijdschrift tegen de wil van de hoofdredacteur bij uitgeverij Elsevier/De Tijdstroom terecht. Een aantal betrokkenen vreest nu dat de scherpe bedrijfseconomische cultuur van Elsevier het blad noodlottig zal worden.

Volgens uitgeef-directeur C. Stavenuiter wordt de zaak echter overtrokken. Hoofdredacteur Verplanke had zelf immers al ontslag genomen in verband met het aannemen van een baan elders. In haar nadagen is zij op non-actief gesteld en dat is volgens Stavenuiter iets anders dan een hoofdredacteur in volle functie op non-actief stellen. De column van Van der Lans werd niet opgenomen omdat het aanzien van de uitgeverij erdoor wordt geschaad.

Van der Lans beschrijft in die column hoe er begin jaren tachtig nog zo'n twintig tijdschriften voor de welzijnssector werden uitgebracht, waarvan er eind jaren tachtig nog maar weinig over waren. In '86 werd besloten Marge en Het Welzijnsblad op te laten gaan in het Tijdschrift voor de Sociale Sector. Het blad had een moeilijke start, maar heeft een duidelijke plaats verworven binnen de welzijnssector. Het dient vooral als platform voor nieuwe ideeën en beschouwingen over het werkveld. De medewerkers zijn actief op het terrein van zorg en welzijn en worden niet betaald. Het aantal abonnees bleef steken op zo'n 2500.

Vorig jaar werd de uitgeverij van het blad, De Tijdstroom, overgenomen door Elsevier. Stavenuiter kan het 'Calimero-effect' dat toen ontstond wel begrijpen, maar hij vindt nergens, ook niet in de column, argumenten die erop wijzen dat de uitgever het blad geen warm hart toedraagt.

De eerste via e-mail binnengekomen suggestie luidt: zet het hele tijdschrift op Internet, dan heb je met de uitgever niets te maken.