Studenten verdienen zilveren Mahler-kruisje

Vanavond Utrecht, 21 Groningen, 22 Enschede, 23 A'dam Concertgebouw 20 u.

De hond verbeeldt treffend de jaarlijkse onderneming om een orkest samen te stellen uit de beste musici onder studerenden in het wetenschappelijk en hoger beroepsonderwijs. Hondstrouw zijn deze studenten aan hun instrument. Ondanks de tempobeurs blijven ze spelen, gooien al hun vrije tijd in de strijd om een perfect, volwaardig, groots klinkend orkest op het podium te krijgen. Dat zat er zaterdagavond in de Doelen, bij de vijfde tournee-avond van tien.

Tien uitvoeringen, waarvan negen avonden achterelkaar, met de zesde symfonie van Gustav Mahler! Geen beroepsorkest zal het doen. Ziehier de Waanzin, zwaaiend met die reusachtige 'Hammer' die dreunend neerkomt op de kist, in het vierde deel na een verschrikkelijk tremolo van het strijkorkest. Drie-f sterk: Wham!

Nog een tweede maal laat Mahler de 'Hammer' heffen, nu om 2-f sterk nog een doodklap te verkopen (door de overtuiging waarmee dat gebeurde klonk geen verschil van één-f minder), nadat het orkest zich pagina's lang door een woest notenlandschap heeft gewerkt, aangemoedigd door Mahler: 'Alles mit roher Kraft'.

Onder leiding van Lawrence Renes, jeugdig met de jeugdigen, student in de 'grote' partituren met de studenten in 'grote' zaken als werktuigbouwkunde, rurale ontwikkelingssociologie, chemische technologie, rechten en orkestdirectie (!), onder zijn precieze slag, klein maar dwingend van beweging, ontwikkelde dit orkest 'rohe Kraft', niet uit wanhoop of uitputting, maar vanuit een surplus aan technische beheersing, muzikale liefde zoals alleen amateurs uitstralen en artistieke bevlogenheid.

Deze Zesde mag er wezen, vanwege de tintelend energieke mentaliteit waarmee Renes het eerste deel aanpakt, vanwege de scherpe accentuering (goed aangegeven in zijn directie) van het scherzo, vanwege de mooie lyriek in het derde deel die hij oproept, en waarin de blazers (eerste hoorn en klarinet!) prachtig partij geven. En dan het strijkorkest: het ontwikkelt kracht, maar produceert evenzeer een fluisterd pianissimo.

Een orkest dat dit tien avonden doet, presteert als Elfstedentocht-uitrijders. Het verdient een zilveren Mahler-kruisje. Met een melancholiek hoornconcert van Richard Strauss (solist de jonge beroeps Paul van Zelm) en een opwarmertje van Micha Hamel, een kolossale avond. En dan volgt er óók nog een act die niet zou misstaan voor een feestorkest te Bartlehiem!