'Waar vind ik mijn God'

Van een onzer verslaggeefsters AMERSFOORT - De drie Samen-op-Wegkerken vinden dat zij van de partij moeten zijn tijdens een Boekenweek die 'Mijn God' tot thema heeft. Daarom hebben zij onder andere een krantje uitgebracht - 'Waar vind ik mijn God' - in een oplage van één miljoen exemplaren. Het krantje vormt het hart van een kerkelijke boekenweek-campagne.

“De God waar het de meeste lezers om gaat zal wel een andere zijn dan de God waar de kerken het over hebben,” aldus de gereformeerde synodepreses ds. Vissinga in de persconferentie waarin de kerken hun materiaal presenteerden.

“Maar juist daarom leek het ons goed de mensen er op te wijzen dat er kerken zijn en dat daar een traditie bestaat, een eeuwenoude traditie, in het omgaan met God en de religie.”

Met verbazing memoreerde Vissinga dat het de Duitse anti-nazistische theoloog Dietrich Bonhoeffer destijds nog nodig leek voortaan de dialoog met anderen te voeren 'etsi Deus non daretur' (alsof God niet bestaat). Dat moest om het gesprek voor de geseculariseerde meerderheid begrijpelijk te houden. Het hoeft nu al niet meer: “Aan het einde van het tweede millennium spoelt er een golf en waait er een wind van religiositeit over ons land en door onze cultuur.”

In dit stormtij van volstrekt geïndividualiseerde religieuze aandriften bieden kerken, volgens Vissinga, “een bedding waarin de religieuze behoefte in goede banen geleid kan worden. Want het is wel de bedoeling dat mensen er beter van worden, van religie en van geloof”.

Naast het krantje dat in bibliotheken, wijkcentra, boekhandels én kerken moet komen te liggen, brengen de drie SoW-kerken ook nog een 'multi-media'-pakketje voor jongeren uit. Als zij in bioscoop, café of disco stuiten op een 'freecard' en deze opsturen dan krijgen ze een CD, een computerspelletje (God-zoeken in een doolhof) en een boekje thuisgestuurd. Het spelletje, waarin de speler allerlei religieuze gewetensvragen moet beantwoorden, voert de winnaar naar een kleurige presentatie van alle namen en naamwoorden die God in de loop der eeuwen door de mensen zijn toegevoegd. De liefdevolle of ontzagvolle namen, dan. “Mijn God, wat leuk, een cadeautje!” heet dit jongerenpakketje.

In de krant die door de kerken vooral onder niet-kerkelijke ogen gebracht moet worden, vertellen de schrijfster Renate Dorrestein, de liberaal-joodse rabbijn A. Soetendorp en de Amsterdamse studentenpredikant B. Rootmensen over hun relatie met God en geloof.

Dorrestein: “We knijpen hem behoorlijk, met al die klimatologische veranderingen en met wat we onze planeet verder hebben aangedaan. En wat zie je dus opeens gebeuren? Dat de Natuur als een soort godheid wordt aanbeden, een god die we heel boetvaardig om vergeving en verzoening vragen. Dus omhelzen we massaal bomen en gaan we met dolfijnen zwemmen. Dat is de waanzin ten top, want met die bomen en die dolfijnen omhelzen we het onbegrijpelijke, het waarachtig grootse en het onbeheersbare: precies datgene wat we in God hebben afgewezen.”