Vietnamweide 'tragikomedie' Opnieuw aandacht voor bezwaren omwonenden Procedurefouten stapelen zich op

AMSTERDAM - Aan de zich voortslepende tragikomedie rond 3,5 hectare zandgrond - geheel kaal sinds de gemeente er 1400 bomen kapte - beter bekend als de Vietnamweide in het Amsterdamse Bos, wordt vanavond weer een nieuw bedrijf toegevoegd.

Advocaat prof. mr. P. Nicolai zal dan opnieuw de bezwaren toelichten van de 560 bewoners van Buitenveldert, die fel gekant zijn tegen de komst van een mega-tenniscentrum in 'hun' bos.

Dat gebeurt op een hoorzitting van het stadsdeel Buitenveldert over de milieuvergunning voor het tennispark. Dezelfde milieuvergunning die twee maanden geleden door Raad van State geschorst werd, vanwege de vele procedurele fouten van de gemeente en het stadsdeel Buitenveldert.

De 'kwestie Vietnamweide' omvat, naast de realisering van een groot sportpark in het Amsterdamse Bos, ook de bouw van het hoofdkantoor van ABN/Amro, op de plek in Buitenveldert waar nu een tennispark staat. Advocaat en hoogleraar bestuursrecht Peter Nicolai is als raadsman van de stichting Tuinstad Buitenveldert vanaf het begin bij de zaak betrokken.

Ondanks een aantal successen in de verbeten juridische strijd die de stichting, als vertegenwoordiger van 32 organisaties in Buitenveldert, nu ruim twee jaar voert, leek het er de afgelopen tijd meermalen op dat het mega-sportpark (een 14 meter hoge tennishal, 16 gravelbanen, 12 squashbanen, een fitnesscentrum, drie horecagelegenheden, twee woonvilla's met zwembaden en een parkeerterrein voor 140 auto's) er toch zou komen in het Amsterdamse Bos.

Maar sinds de Raad van State begin augustus een vernietigend oordeel velde over de manier waarop gemeente en stadsdeel de wettelijke procedures voor een milieuvergunning (niet) hadden nageleefd, staat de realisering van het tennispark en daarmee de bouw van het bankkantoor op lossere schroeven dan ooit.

De reden is de haastige spoed die de gemeente Amsterdam met dit project betrachtte. In die haast ging veel fout, waardoor Amsterdam nu terug is bij af. De vraag is waarom de gemeente zo'n haast had.

,Dat heb ik me ook steeds afgevraagd”, antwoordt Nicolai. “De gemeente heeft altijd beweerd dat haast geboden was, omdat ABN Amro een schadeclaim van ettelijke miljoenen zou indienen, als er niet op tijd met de bouw begonnen zou worden. Maar in het convenant tussen de gemeente en de bank staat dat de gemeente 'zich ervoor inspant de overeengekomen tijdsplanning te halen'. De gemeente had zich dus keurig ingedekt tegen een mogelijke schadeclaim.”

En loog daar dus over.

“Wat ik denk”, zegt Nicolai, “is dat de gemeente bang was dat de ABN Amro zou afhaken als het te lang duurt.” En dan zou de bank zijn hoofdkantoor wel eens buiten Amsterdam neer kunnen zetten, bijvoorbeeld in Amstelveen. Een verkennend gesprek daarover zou al gevoerd zijn.

Eigenlijk is het allemaal fout gegaan, zegt Nicolai, op het moment dat Amsterdam een miljoenencontract sloot met de exploitant van het bestaande tennispark in Buitenveldert, waarvoor ook nog eens 3,3 miljoen gulden te veel werd betaald, zoals de toenmalige wethouder Genet destijds moest toegeven. Door dat contract stond de gemeenteraad, die het tennispark eigenlijk niet in het Amsterdamse Bos wilde, voor een voldongen feit.

Naar alternatieve lokaties voor het tennispark kon niet meer gezocht worden, want de exploitant had de onderhandelingen met de gemeente prima gevoerd. Hij zat dan ook op rozen, want hij had voor de grond in Buitenveldert een huurcontract tot 2005. Dus zei hij: “Als jullie willen dat ik vertrek, doe ik dat, maar dan wil ik een lokatie waar ik het grootste tennispark van Nederland kan neerzetten” (als vervanging voor het 'Melkhuisje').

“Dat betekende”, vervolgt Nicolai, “dat de gemeente, in plaats van te zoeken naar lokaties voor een tennispark van de huidige omvang, alleen heeft gezocht naar een plek waar dat mega-sportpark kon komen en dat werd het Amsterdamse Bos. Terwijl ze die exploitant gewoon hadden kunnen uitkopen of onteigenen. 'Nee', zei de gemeente, 'dat duurt ons te lang, zeker twee jaar'. En waar zijn we nu? Juist, ook ruim twee jaar verder.”

“De tennispark-exploitant valt niets te verwijten, die heeft gewoon goed onderhandeld, maar een gemeeentebestuur hoort de belangen van zijn burgers te behartigen. Daarentegen had de gemeente van het begin af aan een houding van: alles is in kannen en kruiken en mensen die tegen dit plan zijn, vertragen de zaak alleen maar.”

“En met de deelraad Buitenveldert is de situatie echt krankzinnig. Alle politieke partijen in het deelraadsbestuur waren vanaf het begin tegen de komst van het sportpark in het Amsterdamse Bos, maar riepen We moeten wel meewerken aan de milieuvergunning, want we komen toch niet onder dat tennispark uit.

Dat is onzin, zal ik vanavond op de hoorzitting betogen, want de milieuvergunning is hun bevoegdheid en dus kunnen ze nog steeds zeggen: wij willen het niet, de bewoners willen het niet en dus werken we niet aan die vergunning mee.''