cabaret

Tournee t/m mei. Info: 071-513.39.85

Twijfel domineert de cabaretcarrière van de Groninger Marcel Boon. Nadat hij in het voorjaar van 1990 de publieksprijs won van het Leids Cabaretfestival, aarzelde hij tot eind 1992 over zijn debuut. Dat programma zelf legde, ondanks de lange voorbereidingstijd, ook iets van die onzekerheid bloot. Het was zo onevenwichtig van vorm en inhoud, dat ik me afvroeg wat Boon nu eigenlijk ambieerde: amateuristisch blijven klooien tussen de schuifdeuren of het serieus nastreven van een professionele cabaretloopbaan.

Met zijn tweede programma, dat speelde in seizoen 1993-1994, gaf hij geen antwoord op die vraag. Want wederom was hij niet erg zeker van zichzelf en hij hield de pers angstvallig buiten de deur. Wel kondigde hij meteen daarna en nogal overhaast zijn derde solo aan. Maar die brak hij al tijdens de voorbereiding af, waarna hij zich voor lange tijd uit het vak terugtrok, om pas bijna drie jaar later zijn rentree te maken.

Hopelijk heeft die rustperiode hem iets opgeleverd, maar helaas blijkt dat niet uit dit programma, waarin hij het ingeslagen cabaretpad vervolgt alsof hij nooit is weggeweest. Dus paart hij wederom geraffineerde meligheid, die soms aan het beste van Herman Finkers doet denken, met Toon Hermans-achtige flauwekul en met intelligent engagement. Bovendien toont hij zich opnieuw een zeer innemend verteller van losse verhalen en anekdotes. Maar net zoals in het verleden weet Boon zijn nonsens niet te doseren, waardoor zijn grappen en woordspelingen soms wel erg flauw en gemakzuchtig overkomen.

Zo scoort hij een conference lang op spreuken en spreekwoorden, maar dat is al zo vaak beter en taalvaardiger gedaan. Bovendien toont hij zich niet bijster origineel, waarbij hij in zijn keuze van maatschappelijke thema's wel erg gemakkelijk open deuren intrapt of, de weinige keren dat hij werkelijk inhaakt op de actualiteit, de plank volledig misslaat. Tenslotte zijn de liedjes die hij met eigen gitaarbegeleiding zingt, alle ondermaats, met als dieptepunt een (ook weer zo goedkope) parodie op een radiohitje.

Al met al is Marcel Boon op dit moment dus pas terug op de plaats en op het niveau waar hij er bijna drie jaar geleden de brui aan gaf. Ik hoop wel dat hij nu een tijdje blijft.