Beter vijf minuten lopen dan wachten bij de transportband

De nachtmerrie van de moderne burger is het wachten. Iedere dag opnieuw gaan dertig minuten van onze kostbare tijd verloren met in de rij of in de file staan en aan de telefoon: 'Er zijn nog zeven wachtenden voor u'. We kunnen het gewoon niet meer, concludeert de Groene Amsterdammer deze week. En dat zorgt voor problemen, want soms moet het.

Socioloog Raf Janssen schreef een pleidooi voor onthaasting. Haast is een gevoel dat het hele lichaam doortrekt en zich bij elk obstakel ontlaadt in uitbarstingen van irritatie. Dat kan leiden tot agressie en stress en geeft een verhoogde kans op hart- en vaatziekten. Haastige Amerikanen konden een paar jaar geleden een speciale therapie volgen. Een van de opdrachten: ga een bank binnen en zoek de langste rij uit.

In de Groene wordt ook ingegaan op de vraag waarom het lijkt dat wij altijd in de verkeerde rij staan en waarom de traagste caissière altijd achter de snelkassa staat. Volgens dr. ir. Onno Boxma, hoogleraar bedrijfseconomie en besliskunde van het Centrum voor wiskunde en informatica in Amsterdam, is dat niet zo: “Het lijkt alleen of je vaker in een langzame rij staat, omdat je daarin langer moet wachten, waardoor je in je leven dus meer tijd doorbrengt in langzame rijen”. Dr. Rob van der Mei promoveerde, bij Boxma, onlangs op wachtsituaties op kruispunten. “Wachten is ergernis en je kunt er heerlijk aan rekenen om dat te verbeteren. Het is geen wiskunde om de wiskunde.” Er is dan ook volop belangstelling vanuit de maatschappij voor de bevindingen van de wiskundigen. Een luchtvaartmaatschappij in Texas pakte het wachtprobleem origineel aan, toen er steeds meer klachten kwamen van zakenlieden die vonden dat ze zo lang op hun koffer moesten wachten. Vroeger liepen de reizigers in één minuut van het vliegtuig naar de transportband, waar ze vijf minuten op de koffers moesten wachten. Tegenwoordig moet de bagage worden afgehaald in een ander deel van het gebouw, op ruim vijf minuten loopafstand. Daar staat de koffer soms al klaar en niemand klaagt meer.

In de Groene ook een gesprek met Ramses Shaffy over ouder worden, geld en drank. Shaffy: “Ik ben een ouwe lul, niet mooi genoeg”.

In Hervormd Nederland een gesprek met een van de oprichters van de Angolese regeringspartij MPLA, Joaquim Pinto de Andrade, over het opruimen van de landmijnen in zijn land. Geschat wordt dat er nog zo'n vijf tot tien miljoen landmijnen in Angola liggen. Nu steeds meer vluchtelingen terugkeren naar het platteland wordt gevreesd voor veel slachtoffers. Binnenkort vertrekt het voormalig hoofd van de camouflage- en mijnopruimingsschool in Reek naar Angola om de situatie te verkennen. Hulp van de plaatselijke bevolking is noodzakelijk bij de ruimingswerkzaamheden, maar die is vaak erg wantrouwend. De kerk zou een belangrijke bemiddelende rol kunnen spelen, door bijvoorbeeld de onmisbare gidsen voor de mijnruimingsteams te leveren.

Vrij Nederland noemt het 'een tweedelige cursus van de Open universiteit voor financiële fraudeologie, waar criminelen veel van kunnen opsteken': het rapport van de Féderation Bancaire de la Communauté Européenne. Het 'vertrouwelijke' rapport is echter bedoeld om stafmedewerkers van Europese banken wegwijs te maken in de mogelijkheden die het grensloze Europa de moderne boef biedt. Het weekblad prijst de volledigheid van het rapport. Eén voorbeeld: de verrassend makkelijke sneeuwbaltruc. Iemand heeft tien miljoen en vraagt de bank of die het geld aan een betrouwbare crediteur wil uitlenen. Looptijd tien jaar, rente enzovoort. De cliënt stelt wel de voorwaarde dat de bank voor een garantie van tien miljoen moet zorgen. Daarmee gaat de crimineel naar een andere bank en vraagt om twintig miljoen tegen inlevering van de bankgarantie. Met dat geld gaat hij naar een andere bank, vraagt of deze dat geld voor hem wil uitlenen met een garantie van pakweg veertig miljoen enzovoort. Naast trucs als deze, waarmee enorme bedragen zijn gemoeid, blijkt er veel mogelijk met credit-cards, ongedekte cheques, nepterminals die pincodes kraken en gewone rekeningen. Zelfs een oude truc, het bestoken van bedrijven met rekeningen voor niet geleverde diensten, blijkt nog altijd in trek. Opvallend is dat volgens de bankiers de multiculturele fraude oprukt. Er wordt onderscheid gemaakt tussen de Zaïre-connectie, de Lima-expres, het Afrikaanse circuit, de Nigeria-connectie en de East-Wash. Typisch vrouwelijk Afrikaans bijvoorbeeld is, volgens de opstellers van het rapport, het stelen van bankgiro-overschrijvingen. In het rapport ontbreekt iedere verwijzing naar eigen falen, want hoe geslepen de trucs ook zijn, ze kunnen alleen slagen door nonchalance van de medewerkers of anders de platte geldzucht van de banken zelf, aldus Vrij Nederland.

Voorop Elsevier prijkt een diep peinzende hond. Hij is goed voor ons, leert het bijbehorende artikel. Het houden van een hond is gezond voor hart en bloedvaten. Met een hond of poes op schoot ontspan je je. Soms kan een hond, vlak voor hij op je schoot in slaap valt, een intens diepe zucht slaken. Op zo'n moment lijkt het net of de zorgen over de hypotheek het raam uit worden geblazen, aldus Elsevier.

HP/De Tijd doet verslag van een cursus waarin kunstenaars wordt geleerd de kopers op te zoeken en hun werk aan de man te brengen. Via rollenspel wordt de klantbenadering in de galerie doorgenomen. De belangstelling voor dit soort cursussen blijkt groot en de reacties zijn gemengd. Een oudere kunstenares ging in opdracht van de trainer langs openingen en kwam terug met de mededeling: “Nou, ik heb mijn kopers gezien hoor, het grootkapitaal in broekrok”.