Het wankelen van Fokker

Het wankelen van vliegtuigbouwer Fokker maakt flink wat emoties los. En terecht, het gaat om de bestaanszekerheid van maar liefst 7900 mensen, terwijl van een veelvoud daarvan die zekerheid indirect op het spel staat. Al sinds augustus is duidelijk dat Fokker in nood is. Sinds die tijd verkeren al die mensen daardoor in het ongewisse over hun toekomst. Nu de onderhandelaars in een pat-stelling verzeild zijn geraakt, is de spanning ondraaglijk geworden.

Minister Wijers speelt het spel hard en hoe pijnlijk ook voor betrokkenen, daarin heeft hij gelijk. Het is nogal wat: een vliegtuigbouwer met staatsgeld in leven houden, terwijl het de vraag is of daarvoor in de markt ruimte is. Bij eerdere steunoperaties heeft de Nederlandse overheid steeds aangedrongen op een oplossing voor de vliegtuigindustrie in Europees verband. De krimpende markt, met een stijgend aantal aanbieders die vaak uit nationalistische motieven door hun overheid gesteund worden, noopt daartoe.

Maar van zo'n Europese samenwerking is niets gekomen. Achteraf kun je je afvragen of de Nederlandse overheid dat Europese perspectief hard genoeg heeft vastgelegd, toen er de vorige keer werd bijgesprongen. Maar er is zeker ook twijfel over de ernst waarmee door Fokker en Dasa gewerkt is aan een krachtenbundeling in Europa. Ook hier zitten gevoelens van nationale trots een goede oplossing in de weg.

Het is dan ook begrijpelijk dat Wijers en met hem de politici nu niet bereid zijn om zonder fatsoenlijk perspectief geld te geven om Fokker te redden. De pijnlijke ervaringen met de scheepsbouw zijn nog niet vergeten. Toen werd een branche in leven gehouden die in feite toekomstperspectief ontbeerde. Dat werd een kostbare zaak, die uiteindelijk toch als verloren moest worden bestempeld.

Het zou verstandig zijn, als de minister met Dasa nog eens gaat praten over het toekomstperspectief van Fokker en Europese samenwerking. Naar de mate waarin dat perspectief zichtbaar wordt, mag dan vervolgens van hem enige soepelheid verwacht worden.