Evenwicht

Minister Van Mierlo van buitenlandse zaken trotseert de wens van een meerderheid van de Tweede Kamer af te zien van zijn voorgenomen bezoek aan het PLO-kantoor in Oost-Jeruzalem. Hij voerde daarvoor gisteren tijdens een spoedoverleg met de Kamercommissie voor buitenlandse zaken overtuigende argumenten aan. De kern was dat afzien van het bezoek aan het Orient House zou kunnen worden uitgelegd als een wijziging van het Nederlandse standpunt jegens de annexatie van Oost-Jeruzalem door Israël in 1980.

Nederland accepteert, evenals de Europese Unie, die annexatie in afwachting van de toekomstige status van Jeruzalem - waarover dit jaar de onderhandelingen beginnen -, maar de regering heeft dat feit als zodanig afgekeurd. Dat zo zijnde is er voor Van Mierlo inderdaad geen gegronde reden om anders te handelen dan zijn voorganger, de christen-democraat Kooijmans, die in 1993 zonder enig politiek misbaar het Orient House bezocht.

Dat een bezoek in het zicht van de onderhandelingen tussen Israël en de PLO nu gevoeliger ligt dan twee jaar terug, pleit ervoor eerder deze lijn vast te houden dan onverhoeds van koers te veranderen. Dat houdt dan tevens een weerlegging in van het bezwaar dat Nederland met een bezoek van een minister van buitenlandse zaken partij zou kiezen voor de PLO.

Het CDA-Kamerlid De Hoop Scheffer heeft natuurlijk wel gelijk dat Nederland allerminst is gehouden het beleid van de Europese Unie te volgen, maar het moet uiteraard wel zwaarwegende redenen hebben de consensus te doorbreken. Dat zou de partijen moeten aanspreken die, als het om andere internationale vraagstukken (zoals Bosnië) gaat, zo luidruchtig klagen over het gebrek aan Europese eensgezindheid.

Het valt bovendien niet in te zien - en dat raakt de kern van de kwestie - dat een eigenzinnig standpunt van Nederland het vredesproces gunstig zou kunnen beïnvloeden. Dat proces vraagt ook van ons land een evenwichtige benadering. De tegenstanders hebben niet kunnen aantonen dat de regering dat evenwicht verstoort.