Groningen

Korpschef Veenstra heeft terecht zijn conclusie getrokken uit wat er zich de afgelopen tien dagen in Groningen heeft afgespeeld. Maar omdat hij via een rapport ook werd afgerekend op de afgelopen zes jaar, kan het niet zo zijn dat burgemeester Ouwerkerk tamelijk luchthartig blijft doen over zijn eigen functioneren.

Temeer niet omdat de Oosterparkrellen vooral ook de katalysator waren in een al langer bestaande lokale wanverhouding tussen korpsbeheerder, korpschef en justitie. Dit gebrek aan samenhang kan op zijn beurt niet los gezien worden van een landelijke crisis bij politie en justitie. Het is mooi om steeds te roepen dat de centrale overheid sinds de grootscheepse politiereorganisatie op afstand is gaan staan, dat ontslaat de ministers Sorgdrager en Dijkstal er niet van de vinger aan de pols te houden.

Dat laatste gebeurt niet of nauwelijks. De Rotterdamse perikelen bij de benoeming van een korpschef, de Groningse toestand, maar ook de kink in de kabel die is ontstaan bij het zoeken naar een korpschef voor Midden- en West-Brabant wijzen allemaal op desorganisatie en gebrek aan vertrouwen. Ondertussen ervaren 'gewone' agenten op straat steeds meer dat het geschonden blazoen van justitie en politie (onder meer door de IRT-affaire) z'n invloed heeft op de wijze waarop ze door de burgers worden gezien.

Het resultaat van dit alles is een naar binnen gerichte cultuur waarin gewone politiemensen zich verschansen in de vele schuttersputjes binnen het politiewereldje, zodat er van een op de behoeften van de burger afgestemd optreden weinig terechtkomt. Dat mag gerust een ernstige gezagscrisis heten, die politiek Den Haag niet af mag doen als een ernstig Gronings incident. Minister Dijkstal had al veel langer wat minder op z'n saxofoon en wat meer op z'n poot moeten spelen.