Donkerrode bloedplassen op donkerbruine vloeren

Jeb Stuart - gespecialiseerd in het schrijven van bloedstollende actiefilms - schreef in zijn studententijd een scenario waarmee hij weliswaar de aandacht trok in Hollywood, maar dat nooit verfilmd werd. Na het succes van met name 'Die hard' en 'The fugitive' werd het ruim tien jaar oude script van 'Switchback' echter alsnog van de plank gehaald en door Stuart zelf verfilmd.

Wat John McTiernan en Andrew Davis met mijn scripts kunnen, kan ik ook, zo moet Stuart op een onbewaakt ogenblik hebben gedacht, want het fameuze kat-en-muis-spel dat ook de basis vormde van 'Die hard' en 'The fugitive' wil in handen van deze debuterende regisseur maar niet boeien.

Het verhaaltje over een seriemoordenaar die op de hielen wordt gezeten door een FBI-agent maakt een tweedehands indruk. Zeker als er ook een jonge arts betrokken raakt bij de achtervolging in de 'Rockies' en er een confrontatie op een denderende trein volgt, is de link met 'The fugitive' snel gelegd. Het geweld wordt daarbij ronduit smerig in beeld gebracht. Dijbeenslagaders worden naar lieve lust opengesneden en op de een of andere manier zijn donkerrode bloedplassen op donkerbruine vloeren bijzonder misselijk makend. Wie verwacht dat 'de doder', zoals 'the killer' in de Belgische ondertiteling steevast wordt genoemd, een motief heeft, komt bedrogen uit. Blijkbaar was het te tijdrovend om ook nog in de psyche van de seriemoordenaar te kruipen. Zelfs een hint kon er niet van af.