VAK R

Bij de bushalte stond woensdagmorgen een oudere heer te kleumen met een mooie muts op z'n hoofd en een paar ski's over z'n schouder. “In elk geval niks gebroken?”, was mijn vraag. “Ik moet nog”, sprak hij bevend en keek tersluiks op zijn horloge, “potjandorie, 11.25 uur, ze zijn al begonnen. Nou ja, effe zitten, ik heb per slot van rekening startnummer 35.”

Ik had net de uitslagen van de eerste nummers op de Nederlandse kampioenschappen skiën te Flachau gelezen, dus het leek me een plausibel verhaal van de man. Bij een achterstand van meer dan vijftien procent word je in de Tour toch uit de strijd genomen? De tijdwaarnemers waren nog niet naar huis toen de onzen de finish passeerden, blijkbaar. Dat lijkt me al jarenlang ongeveer de meest opmerkelijke prestatie tijdens de NK skiën - waaraan ook veelbelovende jongeren mogen meedoen uit landen waar het vaker sneeuwt en waar ze bergen hebben - het uithoudingsvermogen der tijdwaarnemers.

Geen flauw idee hoeveel ton er per jaar bij moet om een Nederlandse skiploeg overeind te houden en de skiërs alle mogelijkheden te bieden om daar naar school te gaan en les te nemen. Maar langzamerhand twijfel ik toch of het nog ergens op slaat. Je kunt toch ook zeggen: soit, wij kunnen niet skiën en jullie kunnen niet korfballen.