Lijmpoging blijft bewust uit in affaire-Hooman

PAPENDAL - Peter Engel moest op Teletekst lezen dat Mirjam Hooman zich niet meer beschikbaar stelde voor het Nederlands tafeltennisteam. Desondanks begroette de Duitse bondscoach de dissidente met open armen op Papendal, waar de nationale selecties zich voorbereiden op de strijd om de wereldtitels die volgende week donderdag in Manchester begint.

Nadat de eerste verbazing was verdwenen, kreeg Engel het bericht op Teletekst bevestigd door Cornelis Sluiter, de voorzitter van de topsportcommissie van de NTTB, die wel persoonlijk door Hooman van haar besluit op de hoogte was gebracht. De speelster kwam tot haar stap omdat de bond haar privé-coach Frits Kantebeen weigerde te accrediteren voor het landentoernooi tijdens de WK. Engel meende dat hij het besluit van de Eindhovense speelster moest respecteren en achtte een poging haar op andere gedachten te brengen niet nodig. “Ik wilde haar beslissing niet beïnvloeden”, zei Engel gisteren op een persbijeenkomst op Papendal.

Een afwachtende houding van de bondscoach, die zonder slag of stoot zijn meest ervaren speelster uit de selectie liet vertrekken. En die vervolgens diezelfde Hooman uitnodigde als sparringpartner op te treden tijdens het trainingskamp op het Nationaal Sportcentrum. In de ogen van Engel was Hooman kennelijk wel goed genoeg om mee te trainen, maar niet belangrijk genoeg om mee te gaan naar de 44e strijd om de mondiale titels in Manchester. Hooman deinsde er op haar beurt niet voor terug op Papendal onder ogen te komen van de speelsters die zij in de steek had gelaten. Op zich niet zo vreemd, want Gerdie Keen en Melissa Muller behoren tot de vriendenkring van Hooman en Kantebeen.

Het tweetal zei gisteren te betreuren dat Hooman er in het G-Mex Centre in Manchester niet bij zal zijn, maar hadden van een bemiddelingspoging afgezien. “Daar was het te laat voor”, meende Keen, voor het eerst kopvrouw van een WK-ploeg. “We hebben het er nog wel over gehad, maar ik wilde niet ten koste van een hoop trammelant iets bewerkstelligen”. Ook Muller, vrijwel hersteld van een enkelblessure, vond het spijtig dat Hooman was afgehaakt. “Haar afwezigheid heeft voor mij het voordeel dat ik meer speel”, erkende Muller, “maar als het gaat om het landentoernooi mag je niet in je eigen belang praten.”

De meest uitgesproken mening over de affaire-Hooman werd gisteren geventileerd door Ton van Happen. De topsport-manager van de NTTB en chef d'equipe in Manchester had zo zijn bedenkingen over het feit dat Engel Hooman voor het trainingskamp op Papendal had uitgenodigd. Zelf had hij dat nooit en te nimmer gedaan, want in zijn ogen valt de bond helemaal niets te verwijten. “Het is onterecht dat Hooman zegt dat zij er steeds voor moet knokken om Kantebeen erbij te krijgen”, mopperde Van Happen. “Wij hebben juist alles voor Kantebeen geregeld. In september 1994 hebben wij afspraken gemaakt over de privé-coaching en sinsdien hebben wij hen geen strobreed in de weg gelegd. Wij hebben er zelfs voor gezorgd dat Kantebeen mee mocht naar de Olympische Spelen van Atlanta, want NOC-NSF voelde daar niets voor.”

In het najaar van 1994 stelde de tafeltennisbond de richtlijnen voor privé-coaching op. Spelers en speelsters mochten zich tijdens open kampioenschappen, de Top Twaalf en de individuele toernooien van EK's en WK's laten coachen door hun eigen begeleiders. De afspraak was dat de privé-coaches op EK's en WK's tijdens de rustdagen voorafgaande aan het individuele toernooi zouden arriveren. Toch bleef Hooman bij haar eis Kantebeen ook voor het landentoernooi in Manchester te accrediteren. De bond zei 'neen', Hooman zei 'doei' en een lijmpoging, zo ongeveer de duizendste in de tafeltennissport, bleef ditmaal bewust uit. De bond was het gedrag van Hooman zat. Het feit dat zij na de Top Twaalf in Eindhoven aankondigde haar laatste Top Twaalf te hebben gespeeld, zat de bond ook al helemaal niet lekker.