PATTY

Patty Smith is in Nederland en, behalve aan mijn zwager die 'Pissing in the river' zo mooi vindt, moet ik opeens aan Wouter denken. Wout woonde in een kraakpand in Leiden; altijd feest. Anarchisten zouden we worden (ja, dat kon nog in 1978) en ons aan niets en niemand iets gelegen laten. We verbeterden de wereld en begonnen zoals het hoorde: bij onszelf. We lazen Rimbaud en Wouter leerde zeefdrukken, wat hij in een mum van tijd onder de knie had, om daarna spoedig met de meest onbegrijpelijke teksten van Rimbaud en Slauerhoff, en niet te vergeten ook Nijhoff, op de proppen te komen. De teksten werden verspreid alsof het politieke pamfletten waren.

Wout leek een beetje op Nescio's Japi, maar dat werd hem altijd vergeven, want tegenover zijn uitvreterschap stond het permanent (dag en nacht) gebruik van een oud harmonium, dat in zijn geheel witte (bruin was nog mode) kamer stond. Op dat harmonium werd flink geramd, mag ik wel zeggen. De Doors, dat ging nog, maar daarna volgden hardcore-versies van psalm 43 en 'Pissing in the river', waar de honden geen brood van lusten. En Wout maar lachen. 'Hop', zei hij dan, om vervolgens in één zin af te rekenen 'met 't welwillende beschaafde Hollandsche publiek'. Want 's ochtends kwam je ze weer tegen, de ballen op weg naar hun roeiboot en de burgers op weg naar het werk.

Later ben ik Wouter uit het oog verloren, maar nu komt Patty Smith na zoveel jaar weer om de hoek kijken en komt alles weer boven. Zal ze al wat meer vet hebben, die ouwe gratenbaal? En zou zij nog steeds zo kunnen huilen als een wild beest? In New York vertelde een geluidsman van de beroemde club CBGB's eens hoe ze daar de eerste keer (in 1975 of '76, of toch '75?) binnenkwam: ze had een grote hoge zwarte hoed op en in haar hand een fles Jack Daniels. Ze zei niks en begon zomaar wat te goochelen met de dop van de fles, die ze eerst losschroefde, vervolgens een paar keer opgooide om hem uiteindelijk op te vangen in haar hoge hoed. Doodstil was het. En toen zette de band in en barstte ze los.

Vooruit Patty, nog een keer. Zal ik ondertussen kijken of ik Wout ook zie. Al kan ik me het nauwelijks voorstellen. Wout voor 50 gulden op het pluche tussen al die ouwe sufferds die nu. . . Nee, waar hij ook is en wat er ook van hem geworden is - vast geen Wout te bekennen.