De classicus voor de klas

'Bonus, melio, optimus. Malus, peior, pessimus. Het potlood vloog over het papier; het was getraind. Dumay kon aan drie andere dingen, en met grote nauwkeurigheid, denken, terwijl hij thema's corrigeerde; en toch liet hij betrekkelijk weinig fouten passeren. Men is niet voor niets acht jaar docent in de oude talen. Zijn rug half naar de klas toe, tegen het tafeltje aanleunend, zoals het zijn gewoonte was, in een houding, die hem gelegenheid gaf, zich plotseling om te draaien, wanneer hij zwendel vermoedde, stond Dumay te strepen, met een kleine felle attentie in wolken van verstooidheid. Als het heel erg was tekende hij aan: sic! of hm!'

Deze passage uit 'Dr. Dumay verliest' dat Menno ter Braak in 1933 publiceerde, is een van de vele in een jubileumuitgave van de Vereniging classici Nederland. 'Ik sprak enthousiast over 't Pathenon' is een bloemlezing over classici voor de klas.

In het hoofdstuk 'De overhoring', waarin Dr. Dumay een plaats kreeg, is ook een citaat uit 'Gestolen goed' van Rob Schouten te vinden. De daar beschreven leraar heeft een geheel ander karakter: 'Zwart, doctor in de klassieke talen, ontleent veel gezag aan zijn vermogen tot loeien. Dat gaat alsvolgt. Hij staat voor de klas en vraagt aan niemand in het bijzonder: 'Is dit een gerundivum of een gerundium? ' Stilte. Na een minuut komt dan het loeien op gang: 'Jaaaaa... Toemaarrrrr! Zeg maaarrrrr!' Dezelfde stilte nog eens. 'Toe maarrrrr... Alje Liekemaaaaa'. Het slachtoffer bekijkt het woord vertwijfeld, wikt zijn kansen en fluistert tenslotte met de moed der wanhoop: 'een gerundium, meneer.'

En zo staan er 65 pagina's prachtige passages in de door Rudi van der Paardt samengestelde bloemlezing. Helaas voor de geinteresseerde: het boekje is niet te koop. Maar alle leden van de Vereniging classici Nederland hebben een exemplaar gehad.