Gezinspartij

Het CDA heeft het pleidooi van fractieleider Heerma voor een gezinsvriendelijk beleid anderhalf jaar na dato meer vorm en inhoud gegeven. Dat is een goede zaak, want het was destijds niet zo duidelijk wat Heerma beoogde. Die duidelijkheid verschaft het CDA nu wel, al kan de titel De verzwegen keuze van Nederland misverstanden oproepen.

Op het gezin rustte de afgelopen decennia het taboe als zou het een burgerlijk bastion zijn dat de emancipatie van vrouwen in de weg stond. Desondanks kozen en kiezen steeds meer mensen voor gezinsvorming. Terecht heeft het CDA hieruit de conclusie getrokken dat een keuze voor het gezin de emancipatie niet in de weg behoeft te staan. Integendeel. De partij poogt juist een weg te vinden uit de problemen waarmee veel werkende ouders kampen, die werk en zorg voor kinderen willen combineren.

Het CDA bekent in dat vraagstuk helder kleur. Het vindt dat ouders die zorg zoveel mogelijk in eigen hand moeten houden. Het gezin als uitgelezen plaats voor de overdracht van normen en waarden is daarmee het beste af. De overheid kan derhalve niet neutraal zijn, maar behoort ouders die ervoor kiezen zelf voor hun kinderen te zorgen, financieel te ondersteunen.

Dat kan door aan de ouder die tijdelijk korter gaat werken een premie te geven in de vorm van opvoedgeld en zorgloon. Daarbij wordt geen onderscheid gemaakt tussen man en vrouw. Dat is sympathiek, al is de vraag of in de praktijk toch niet vaak de vrouw zich van de arbeidsmarkt zal terugtrekken.

Bovendien valt of staat de benadering met ruimere mogelijkheden, ook voor mannen, om korter te werken. Daaraan ontbreekt het thans. De partij kan bewijzen dat het haar ernst is door het voorstel van het Kamerlid Rosenmöller om korter werken wettelijk af te dwingen, alsnog te steunen. In de Tweede Kamer gaf het CDA daaraan geen steun, maar het kan zich in de senaat revancheren.