De bisschop van Groningen

De aanstaande bisschop van Groningen, dr. Wim Eijk, heeft zijn collegedictaten vast nooit bedoeld als visitekaartje voor de nieuwe post. Bij de recente kennismaking presenteerde hij zich juist als vlot, bescheiden, jongensachtig. Uit zijn lessen over seksuele moraal, gemengde huwelijken en oecumene rijst het beeld op van een benauwde, wereldvreemde geest. Met de roeping die hem na zijn artsopleiding naar het priesterschap wenkte, lijkt alle voorgaande ervaring weggevaagd; hij lijkt in een treurig keurslijf geperst van een jaren-vijftigmoraal en een bekrompen kijk op waarheid en waarheidsvinding.

Spijtig voor hem, spijtiger nog voor de jonge mannen die een zinnige vorming zochten tot rk pastor in de volgende eeuw, maar die stenen van reactionaire kletskoek kregen in plaats van brood. Spijtig het meest voor het bisdom dat zo nuchter de onbekende Eijk het voordeel van de twijfel gunde.

De rk kerk in Nederland heeft decennia zwaar weer achter de rug; ons is het een raadsel waarom kardinaal Simonis, zonder wiens zegen zo'n benoeming ondenkbaar is, aan de vooravond van het jubeljaar 2000 zijn kerk met zo'n miskoop verrast. Of is dat te snel en kan oud-bisschop Ernst ons opbeuren, die in Trouw zei: Pin Eijk niet vast op zijn tractaten - als bisschop kom je in contact met een bredere realiteit en leer je van het leven en van veel ontmoetingen.

Wie weet en bij Groningen is niets onmogelijk. Maar niemand geeft wat hij niet heeft en menig bisschop is op die hoge, eenzame zetel niet 'toegenomen in wijsheid en welgevallen', maar juist in verstarring. Eijks colleges zijn geen jeugdzonde - het is allemaal recent. Misschien hebben ze ongewild in Rome gefunctioneerd als sollicitatiebrief. Men volgt daar argwanend de seminariedocenten: hoe minder kritiek des te hoger in de la.

Aan mgr. Eijk de dringende bede om snel de lucht te klaren, in zijn bisdom en jegens allen die nu meewarig toekijken. Bijvoorbeeld zo: ,,Dierbare gelovigen, die dictaten waren maar pro forma; de jongens hoorden van mij heus nog een heel ander verhaal, u ook, straks, wacht maar, heb wat geduld. Vrees niet, u denkt toch niet dat ik dat echt geloof van die homo's, die ketters en die joden en zo?'' Zoiets moet het wel worden. Met veel minder houdt het voordeel van de twijfel niet lang stand.