Alice

De dichtregels 't Is goed in 't eigen hert te kijken/ des avonds voor het slapen gaan zijn niet van Jacqueline E. van der Waals, zoals Jaap de Berg veronderstelde in zijn bespreking van een nogal ruig uitgevallen Vlaamse Shakespeare-bewerking, in Trouw van 7 januari, maar van Gezelle's nichtje Alice Nahon (1896-1933). Deze legde in de jaren twintig deze en dergelijke gevoelens neer in bundels met titels als 'Vondelingskens' en 'Op zachte vooizekens'.

Ze had in die tijd (en dat vormt toch een merkwaardig hoofdstuk in de Nederlandse literatuurgeschiedenis) op het Belgische kasteeltje Gistoux een verhouding met E. du Perron, wat haar sporen heeft nagelaten in Du Perrons autobiografische roman 'Het land van herkomst'. Daar figureert zij als “een lieve logée” en de ideale schoondochter in de ogen van moeder Du Perron.

Dat het hier om Alice Nahon gaat, wordt duidelijk uit de toelichting, die Du Perron over deze passage aan zijn vriend J. Greshoff gaf: “De episode met Alice Nahon, te lang om hier te vertellen.”

Een toelichting die om nadere toelichting vraagt voor wie beider werk kent en de agressieve manier, waarop Du Perron omging met Nahons geestverwanten in de Nederlandse literatuur. “Niets voor Du Perron”, zou je zeggen als je 'Op zachte vooizekens' doorbladert. Of toch wel?

In december 1939, een half jaar voor zijn dood, schreef Du Perron nog: “Alice Nahon is nooit au sérieux genomen door de serieuze keurmeesters der nederlandse literatuur, te weinig zelfs, want zij was werkelijk niet zonder talent; zij is letterkundig vermoord door het peil van haar bewonderaars.”

Het is overigens zeker dat Du Perron zich vermaakt zou hebben met het misbruik van Nahons versregel door Lanoye & Perceval.