MIJN MOEDER HEEFT AL EEN LADYSHAVE

Mijn moeder hield niet van moederdag. Ze vond het een walgelijke truc van de commercie, bedoeld om onschuldige kinderen met nutteloze aankopen het geld uit de zak te kloppen. Moederdag was bedacht door Hitler, wist ze, en kwam bovendien maar al te goed van pas in het straatje van de mannenmaatschappij: Eén dag per jaar het vrouwtje in de watten leggen, om haar de overige driehonderdvierenzestig dagen des te gemakkelijker te kunnen onderdrukken.

Dat waren de jaren zeventig, ik was een jaar of tien en begreep haar bezwaren niet. Toch weerstond ik braaf de neiging om bij de (seksistische) drogist een (vrouwonvriendelijk) zeepje aan te schaffen. Maar ontbijt op bed, dat kon nooit kwaad, vond ik. Om half zeven duwde ik dus met het dienblad de slaapkamerdeur open: Trots overhandigde ik mijn slaperige moeder de op school gemacrameede, politiek correcte, plantenhanger of zelfgekleide asbak, vergezeld van een slap kopje thee, een vochtig beschuitje en een verlept bosje madeliefjes. Samen met mijn broertje en zusje placht ik die dag ook het diner te bereiden; de puinhopen die we daarbij aanrichtten hoefde mijn moeder, ter verhoging van de feestvreugde, pas de volgende morgen op te ruimen. Als ik haar vroeg wanneer het nu eens kinderdag was, antwoordde ze steevast gapend: het is elke dag al kinderdag.

Het is nu twintig jaar later en mijn moeder heeft haar kruistocht tegen kapitalisme en mannenmaatschappij al lang opgegeven. Ik zocht dan ook een passend geschenk voor moederdag, en het mocht best wat kosten. De bloemenman, bij wie ik al vast een groot boeket rozen bestelde, stond wat chagrijnig tussen zijn fleurige handel, en klaagde: Mevrouwtje, moederdag is niet meer wat het geweest is. Het wordt elk jaar erger. Mensen geven geen bloemen meer, ze geven een ladyshave.

Maar mijn moeder heeft al een ladyshave, en daarom belde ik haar op om te vragen waar ik haar een plezier mee kon doen. Voor het gemak had ik de kleurige folders met aanbiedingen al gereed liggen. Het aanbod was even overstelpend als duur; het klassieke flesje eau de cologne volstaat kennelijk niet meer om een jaar lang schuldgevoel af te kopen. Wilde ze naar een Culinaire Moederdagbrunch, of liever het verwenarrangement op een beautyfarm, compleet met modderbad, massage en driegangenmenu? Het luxe lingeriesetje met gratis romantische eau de toilette naar keuze? Een keukenmachine met zeventien hulpstukken misschien, of toch liever een weekendje Parijs met overnachting in een chique suite?

Na enige aarzeling gaf mijn moeder haar hartewens prijs: een nieuw, geavanceerd massageapparaat tegen cellulitis, het dameskwaaltje dat de gevreesde sinaasappelhuid veroorzaakt. “Vroeger zou je dat een seksistisch cadeau gevonden hebben”, zei ik geamuseerd. “Dat is waar, kind, gaf ze toe. Maar toen had ik ook nog geen cellulitis.” Zuchtend toog ik naar de drogist, waar deze helse machines als de spreekwoordelijke warme broodjes over de toonbank gingen. Ook het electrisch epileerapparaat was populair, zag ik, en een wel heel tactloze man liet een digitale personenweegschaal feestelijk verpakken in hartjespapier.

Zelf hoop ik moederdag voornamelijk slapend door te brengen. Ik ben nog maar heel kort moeder, maar begrijp al precies wat de mijne bedoelde: het is inderdaad elke dag kinderdag, en trouwens ook elke nacht. Mijn dochtertje is pas drie maanden oud, maar ik wacht met spanning tot ze groot genoeg is om me ontbijt op bed te brengen: een slap kopje thee met een vochtig beschuitje, hoop ik, en een verlept bosje madeliefjes.